Amicale, olé, olé

Voor al degenen die zich afvragen wat in hemelsnaam een “Amicale” is, wel het is een volleybalploeg. Ze eindigde vorig jaar derde in de Burundese competitie, wat dus eigenlijk neerkomt op 1e van de “gewone” ploegen. Want de winnaars van de vorige jaren zijn buiten categorie: het zijn de ploeg van het leger en de ploeg van de politie en die “kopen” spelers.

Amicale is dus de eerste amateurploeg van het land, nu ja, ze betalen wel het transport van de spelers van en naar de volleybal, dus laten we het naar Burundese standaarden een semi-professionele ploeg noemen. De ploeg heeft zijn thuisbasis in Ngagara, een grote buitenwijk van Bujumbura.

Nu heeft deze ploeg onlangs enkele veranderingen ondergaan: een nieuwe speler én een nieuwe mascotte. De nieuwe speler is de eerste internationale speler in Burundi (op een paar buren uit Congo en Rwanda na) en dan nog meteen een muzungu ook. Jawel hoor, yours truly is de nieuwste aanwinst van Amicale. In de naam van de waarheid: in het tussenseizoen hebben ze ook nog 5 Burundezen aangetrokken om eens eindelijk hoger dan die 3e plaats te geraken… De nieuwe mascotte is een kreeft want weeral yours truly heeft deze zondag 3 uur in de middagzon zitten volleyballen (sporthallen bestaan hier niet), waarvan het eerste uur zonder zonnecrème.

The storie:
Na langdurig wachten en veel heen en weer getelefoneer heb ik dan eindelijk een echte volleybalploeg gevonden hier. Toen ik destijds voor het eerst de appartementen ging bekijken heeft de logistieke verantwoordelijke beloofd me in contact te brengen met de voorzitter van de Burundese volleybalbond. Een week later kwam deze naar mijn werk om enkele afspraken te maken. Hij had wel een ploeg voor mij, Amicale, zijn oude ploeg waar hij nog steeds goede contacten mee heeft. Jammer genoeg was het toen net het einde van een seizoen (dat telkens 5 maand duurt), dus duurde het nog een volle maand voor dat er verdere afspraken gemaakt konden worden.

2 weken geleden heb ik dan voor het eerst een training kunnen mee volgen. Maar ik heb toen nog niet meegedaan, want ik nam antibiotica voor darmproblemen en deze verhoogden de kans op scheuren in ligamenten e.d. Ik wist al wel meteen dat ik serieus mijn best moet gaan doen om te kunnen volgen bij de nieuwe ploeg, want het niveau is ontzettend hoog. Er zitten veel jongeren in de ploeg, maar die jongeren zijn vorig jaar 4e geworden op een officieus Afrikaanse kampioenschap voor -17-jarigen, waar grote en redelijke grote volleyballanden als Egypte (16e op de wereldranglijst), Tunesië (20e), Algerije (42e) en Rwanda (46e) bij waren. Ter vergelijking: Nederland is 28e en België 61e… En buiten deze jongeren hebben we dan nog oudere (en iets betere…) spelers rondlopen.

Dus ja, toen ik deze week voor het eerst ging meespelen was ik toch serieus op mijn hoede… Na 3 maand geen volleybal en met een team dat mijn niveau toch serieus overstijgt, heb ik zwaar afgezien. Toen we op het einde van de training niet genoeg tijd meer hadden voor nog een setje was het tijd voor fysieke training… Laat ik het zo stellen: ik kon daarna 3 dagen lang amper bewegen. Nu ja, ik zal zeker wel op niveau zijn als ik terug kom in België en als we de frequentie van 2 à 3 trainingen van 3 uur per week aanhouden, zal ik hopelijk zelfs gebeterd zijn.

Zondag (de 2e training nadat ik die van vrijdag moest missen door een vergadering) hebben we getraind van 10.30 u tot 14.00 u. De zon was volledig paraat en ik was vergeten zonnemelk te smeren ’s ochtends zodat Sarah (ze kwam eens kijken/mij uitlachen) zo vriendelijk moest zijn om terug naar huis te rijden om deze te gaan halen. Ik heb liters zweet gelaten, ik heb zelfs zweet zien verschijnen op plaatsen waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden... En natuurlijk was ik enkele uren na de training zo rood als een kreeft. Dat is te zeggen enkel op het gezicht, de onderarmen en jawel het is mogelijk: de kuiten. Ik denk dat ik net vergeten was mijn kuiten goed in te smeren en de loodrechte zo scheen dus mooi op de dikke bovenkant van mijn kuiten.

Toen ik na een uur training plots die zonnemelk begon te smeren, begrepen de Burundezen er trouwens niks van. Ik heb eerst moeten uitleggen dat het tegen de zon is, waarna ze vroegen of ik dan niet wilde bruinen, waarop ik ze duidelijk moest maken dat bruinen geen probleem is, roden daarentegen… Nu ja, zo hebben ze weer eens goed kunnen lachen met de muzungu…

Voor al degenen die zich afvragen waarom ik in hemelsnaam bij zo’n goede ploeg ga meedoen en niet op zoek ga naar een ploeg meer van mijn niveau, wel daar zijn verschillende redenen voor. Ik ben overal gewild als speler, al is het maar als prestige om een blanke in de ploeg te hebben. (Prestige is te nuanceren, ze hopen ook dat ik wat geld in de lade kan brengen op de één of de andere manier) Dus ze gaan me niet wegjagen, waardoor ik dus kan blijven meetrainen met een sterke ploeg waardoor ik zelf sneller verbeter. Ook heeft het nogal lang geduurd eer ik deze ploeg heb gevonden en als ik dan nu opnieuw naar een andere ploeg moet gaan zoeken, zou dat nogal lang duren. Verder is er ook niet veel keuze, in Bujumbura heb je 8 ploegen en in het binnenland nog een 20-tal. De ploegen in Bujumbura zijn allemaal veel sterker dan de ploegen in het binnenland omdat daar minder faciliteiten zijn en als er daar een goede speler is, verhuist die meestal naar de hoofdstad (Sportstudenten krijgen allerhande voordelen op de unief). Dus in Bujumbura zou ik sowieso een ploeg van Belgisch 1e provinciale – landelijke niveau hebben. En tot slot heb ik de laatste training enkele strakke bloks op die mannen gezet en maak ik genoeg punten op mijn eigen manier (zonder met mijn schouder boven het net te springen en de bal in de 3-meter te knallen). Dus ik hoop binnen enkele weken toch redelijk mee te kunnen doen…

Sarah zegt: en de belangrijkste reden: Sarah heeft nu die 6-paks van de andere mannen gezien en Jelle mág gewoon niet meer van ploeg veranderen :-)

Internet op het appartement !!!

Woop woop woop woop woop woop woop
*Jelle ligt op de grond en "loopt" rondjes*
Zij die de simpsons kennen, of het mij al eens eerder hebben zien doen, kunnen zich voorstellen hoe het er ongeveer uitziet...

Jaja, na zeeeeer lang dralen, bellen, wachten, bekijken,... hebben ze eindelijk een internetconnectie in het appartement geïnstalleerd. Deze voormiddag zijn ze de antenne al op het dak komen installeren, en seffes, in de namiddag, komen ze nog een router installeren. Daarn kunnen we dan met meerdere laptops tegelijk de bandbreedte overladen. Want voorlopig zit ik met 1 laptop aan een kabeltje vast, horror, middeleeuwen !!!

Nu moet ik wel gaan afronden want ik moet terug naar het werk. Deze avond ga ik namelijk volleyballen en daardoor dien ik wat vroeger te vertrekken. Ter compensatie neem ik dan wat minder lang middagpauze.

P.S. ook hebben we onze auto volledig ter onzer beschikking sinds vrijdag en gaan we er dus zeer binnenkort een post over maken, met foto's !!! driewerf hoera !

Met de fiets door het oerwoud, met een stoet papegaaien om je heen; allemaal meezingen !

Howdy,

Jaja, ik ben hier een echte coureur aan het worden... Elke dag 2 keer op en af naar het werk. Op zich geen grote afstand in vogelvlucht (4 km), maar als het +30° is en wetende dat Bujumbura alles behalve plat is... Nu ja, zagen doen we niet, want al bij al is het niet zo'n vermoeiend traject. Het enige probleem is wel dat het appartement tegen het meer ligt en mijn werk op de heuvelflanken. Hierdoor kom ik altijd nat in het zweet aan op het werk, terwijl ik op weg naar huis amper een trap moet geven.

Elke keer als ik richting werk ga, is het sterven halverwege het traject. Het hele traject is bergop, maar de grootste stijgingsgraad ligt halverwege (20 %). Dan is het echt op het kleinste verzetje even heel hard doodgaan... Vooral dan op de middag met een verschrikkelijke zon in mijne nek terwijl ik (zo hoort dat) een lange broek en een hemd aan heb. Nu ja, als ik dan terug naar huis ga wordt alles goedgemaakt door een zalige afdaling. In het begin moet ik nog enkele keren remmen, want ik moet 4 grote straten oversteken (en een fiets begint nu eenmaal niets tegen al die pickups hier). Maar even later als ik aan het steilste stuk kom, kan ik me laten gaan... Het steilste stuk is namelijk het eerste (of laatste als je stijgt) stuk van een lange straat zonder zijstraten. Dus hier zet ik me op het rijvak en suis ik naar beneden met dezelfde snelheid als de auto's (ongeveer 60, 70). Kicken !!! Tegen de tijd dat ik uitgebold ben, ben ik al aan mijn zijstraat, waar ik me dan nog even in parijs-roubaix waan alvorens te arriveren aan de appartementen...

Nu voor de mensen die bang zijn voor mijn gezondheid: het is niet zo gevaarlijk als het klinkt en ik ben ook wel heel voorzichtig...

Zotte kosten XCVI, the end ?

Ja hoor, degenen die nog wat Romeinse cijfers kennen, kunnen dus afleiden dat we al heel veel zotte kosten hebben gedaan. Nu ja, echt zot zijn die kosten meestal niet, maar zonder dat zotte ervoor, klinken kosten zo saai… Voor ons vertrek hadden we al heel wat huishoudartikelen e.d. gekocht (voornamelijk van onze huwelijkscadeaus, waarvoor allen hartelijk bedankt !!!) Sinds we hier zijn aangekomen hebben er dan nog een schepje bovenop gedaan voor de inrichting van het appartement. Gelukkig heeft het huis van Sarah niet veel van deze kosten nodig, aangezien het daar meer gemeubeld is dan bij mij.

Alsof al die (zotte) kosten nog niet genoeg zijn, hebben we dit weekend er nog eens een serieuze schep bovenop gedaan door ons vervoer wat beter in orde te brengen. Ik had al eens aangehaald dat ik nogal problemen heb om op het werk te geraken (omdat ik op een niet-echt-project zit, dus zonder projectauto die me ophaalt en naar huis voert). Gelukkig kon ik af en toe nog een lift versieren, toch nam ik gemiddeld elke dag 1 keer een taxi, wat neer komt op ¼ van de ritten. In België zouden die taxiritten me op de rand van het bankroet brengen, maar hier in Bujumbura zijn de taxi’s wel wat goedkoper. Zo betaal je ongeveer 1,5€ om de stad te doorkruisen (wat neerkomt op winstmarge van ongeveer 0,2€ per rit voor de taximannen…). Maar toch moest ik een oplossing zoeken en heb ik dus een fiets gekocht.

Via een contact van Tom (een andere vrijwilliger die hier al een jaar zit), die er zelf ook een fiets had bij besteld. Heb ik nu een custom made mountainbike (lees: van allerhande nieuwe en 2de hands onderdelen in elkaar gestoken mountainbike) aangeschaft. De fietsenverkoper is de mecanicien van een lokale fietsclub en gaat af en toe naar Uganda om stukken aan te kopen. Deze manier van een fiets aanschaffen duurt misschien wat langer, maar echte lokale fietsen zijn niet altijd even betrouwbaar of zijn heel zwaar en de nieuwe Chinese fietsen hier in de winkels zijn de grootste brol op aarde. Dus heb ik nu een 2e hands composiet kader, met shimano (echte, wat hier zeldzaam is) onderdelen en nieuwe binnen en buitenbanden. De prijs is vergelijkbaar met de Belgische variant, enkel heb ik er gratis onderhoud bij en gratis-vervang-garantie voor de stukken…

Tot slot zochten we nog een oplossing om de (weliswaar dus niet echt dure) taxiritten in het weekend te verminderen. Ook wilden we graag minder afhankelijkheid worden van de auto van Luc en Els voor de grotere verplaatsingen. We waren volgens mij nogal een vervelende dochter en schoonzoon als het op liften aankwam. Dus hebben we onze grootste” zotte” kost gedaan, een auto. Na lang zoeken en veel kijken en vergelijken, hebben we uiteindelijk de auto aangeschaft die we het eerst hadden bekeken, een Suzuki Jimny! We waren heel streng in onze selectiecriteria, omdat een auto nu eenmaal een grote en belangrijke aankoop is.

Zo moest de auto een stuur aan de linkerkant hebben, want anders is het inhalen van een vrachtwagen in de bergen en zelfs de gewone circulatie in het stad echt levensgevaarlijk. Een links stuur is hier echter niet evident. Zo goed als alle nieuwe auto’s hebben dit, want in Burundi rijden ze ook rechts, maar de meeste 2e handswagens hebben het stuur aan de verkeerde kant. Dit komt omdat deze wagens vanuit linksrijdende landen worden ingevoerd, omdat ze dan goedkoper zijn. Ook wilden we graag een 4x4 of toch een jeeptype zodat we er zonder al te veel problemen overal mee konden verplaatsen in Burundi. Daarbovenop kwam dan nog dat we niet te duur wilden gaan, wat met een links stuur en 4x4 heel moeilijk wordt.

De eerste wagen die we zagen beantwoorde wel aan al onze wensen en was maar 3 jaar oud, maar hij had al eens een koprol gemaakt (en auto’s kunnen dat niet zo goed). Dus was de carrosserie beschadigd, spiegels die niet meer automatisch te bedienen zijn, een raam dat niet meer perfect omhoog kwam in de beschadigde deur etc. Dit was allemaal wel al naar beste Burundese normen gerepareerd, maar de auto mag zeker toch nog eens onder handen genomen worden. Op zich was dit niet zo’n probleem, maar we wilden toch eerst eens een autokenner/mecanicien naar de auto laten zien. Zo kon deze nagaan of het inderdaad enkel wat blikschade was (de motor en ophanging nog perfect) en inschatten welke verdere reparaties en andere kosten ons nog te wachten stonden. Wegens een vakantie van de eigenaar en enkele andere hindernissen, duurde het nog een maand voordat de volgende afspraak plaats kon hebben.

Ondertussen hebben we nog vele andere wagens bekeken, maar er was er geen die onze voorkeur droeg, bijna allemaal waren ze veel te duur voor wat ze waard waren. Hier in Burundi dalen de prijzen lang niet zo snel als in België wat betreft 2e hands. Zo hebben we een RAV4 bekeken van 15 jaar, met al 200000 km op de teller (en dat voor een naft !), waar ze nog 7000 € !! voor vroegen. Hier hebben we resoluut, doch vriendelijk voor bedankt. Ook wilden we een auto ‘en bon état’, gewoon in goede staat, waarbij de mensen die ons hielpen een auto te zoeken direct dachten aan een auto overgebracht vanuit Europa, minstens 2de hands, maar volgens hen 1ste hands en natuurlijk vele duurder. Later, toen de autospecialist de jimny had gekeurd, werd deze goed bevonden. Aangezien ook de prijs van zeer goede kwaliteit was, hebben we hem dus aangeschaft. Deze week nog zouden alle papieren in orde moeten zijn. We gaan hem dan nog eerst wat laten oplappen en herspuiten (zodat de oneffenheden in de carrosserie wat kunnen worden weggewerkt). Daarna is het cruise-tijd !

Voorlopig zijn er nog geen foto’s van ons tuutje beschikbaar, maar voor de nieuwsgierigen, die wel eens een idee willen hebben van hoe een jimny eruit ziet en wat hij zoal waard is: http://www.autozine.nl/text/88.html .

Feesten, feesten en beesten (met een weekje vertraging)

Feesten: Luc werd 55 (maar hou het stil…), dus werd dit uitgebreid gevierd. Op zaterdag 21 feb(een dag voor de eigenlijke verjaardag) hebben Sarah en ik in de voormiddag enkele desserten geprepareerd (bananenmuffins, broodpudding en appelcake) en vanaf half vier zijn we dan naar Luc en Els gegaan. Daar nog even helpen met het klaarmaken van de aperitiefhapjes en het aperitief zelf (Pisco Sour) en vanaf vijf uur kon het feestje beginnen, dat is te zeggen, als de mensen hier in Burundi ooit op tijd zouden zijn. Een uurtje later was de laatste dan toch gearriveerd en kon het feest beginnen. Tijdens het verjaardagsfeest kon een dartsspel niet ontbreken: 16 mensen verdeeld in 4 ploegen die heel de avond lang (dus letterlijk tussen de soep en de patatten) een dartsspel spelen. Door het lot werd jullie favoriete koppel-dat-als-AJ’s-in-Burundi-zit samen in een ploeg gezet, dat belooft!

Na een lekker maal (een lekkere kip die volgense enkele aanwezigen veel weg had van konijn, maar toch kip was :-)) was het tijd voor het eerste dessert: ijs. Jongens, wat was dat lang geleden! Nadien volgde de taarten met kaarsjes natuurlijk. Nog een vierde en laatste ronde aan het dartsbord om dan uiteindelijk bij champagne (ondertussen was het dus 22 februari aan het worden) de einduitslag bekend te maken. Yours trullies (of hoe zeg je dat in het meervoud) waren 2 van de gelukkige winnaars, jeej !

Feesten: Ministerieel bezoek… Onzer aller minister van ontwikkelingssamenwerking Charles Michel was op bezoek in Burundi. Op dinsdagavond was er naar aanleiding hiervan een handjesschudwedstrijd, excuseer, receptie georganiseerd in de residentie van de ambassadeur. Sinds wij beiden in de Belgische ontwikkelingssamenwerking tewerkgesteld zijn, waren we ook uitgenodigd (en kregen we ook een handje van de minister ;-)). Jammer genoeg waren er geen Belgische bieren aanwezig en moesten we het dus houden op lokale brouwsels, welke echter ook niet slecht zijn. Verder waren er uiteraard ook nog de obligate speeches van de ambassadeur, de minister en de 2e vice-president van Burundi.

Beesten: Terwijl ik in België op weg naar het werk hooguit enkele koeien en ganzen tegenkom, ben ik onlangs opnieuw enkele apen tegengekomen. Ik had al enkele keren een aapje gezien in een gigantische cactusboom die langs het wandelpaadje tussen het ziekenhuis en mijn werk staat. Maar dinsdag zaten er ineens tientallen in diezelfde boom, alsook op de nabijgelegen daken. Aangezien dit een stad is, en ze dus mensen een beetje gewoon zijn, kon je er echt vlakbij komen, maar ze strelen heb ik toch maar niet gedaan. De apen hier in de stad zijn trouwens niet graag gezien: als Burundezen ze in de gaten krijgen, jagen ze ze weg met stenen. Dit is een reactie op het aantal diefstallen die hier gebeuren door de apen.