Pingelen, pingelen, pingelen...

"L'argent fait tourner le monde" oftewel "Geld doet de wereld draaien". Geld kan zelfs nog iets straffers, Burundezen snel laten werken... Nu ben ik uiteraard aan het veralgemenen en aant overdrijven, maar sommige dingen duren hier echt wel lang.

Zo heb ik deze middag 2 tafels gaan bestellen, deze gaan samen een lege hoek in mijn keuken opvullen om er de oven, kookplaten, waterfilter, etc. op te zetten. Bij dezelfde mensen is mijn voldoende grote bed al in bestelling dat volgende vrijdag klaar zal zijn. Nu werd er voor de twee tafels gerekend op de maandag daarna om klaar te zijn. Gelukkig had ik Els bij, want zij weet dat als je geld levert, je serieus mag eisen stellen. En zodoende na veel gezever en gelach (zeer normaal bij onderhandelingen) gaan ze toch mijn tafels tegen volgende vrijdag klaar hebben. Dat is nog net op tijd voor het vertrek van Sarah. Zo zal ze mijn appartement (en dus ook mij) hopelijk nog wat harder missen... Wat men al niet moet doen voor de liefde ;-)

Buiten onderhandelen over tijd moet er hier natuurlijk altijd onderhandeld worden over de prijs. Je kan hier werkelijk op bijna alles afpingelen, en als blanke weet je dat je overal moet proberen af te pingelen tot de helft van de prijs, want als ze een "Musungu" (blanke) zien, verdubbelen hun prijzen. Persoonlijk ben ik daar geen held in, ik ben eigenlijk maar ne "platte" in omgang met vreemden. Maar Sarah heeft duidelijk de genen van haar mama wat betreft geld zaken. Beiden kunnen zonder gene afpingelen tot het bot. En dat is een goede zaak, want het is echt wel de bedoeling dat je afbiedt op zowat alles, dus als ik inkopen moet doen, probeer ik altijd een van mijn vrouwelijke waakhonden bij te hebben.

Sommige zaken worden wel niet verhandeld met 'variërende' prijzen... Zo kan je in de lokale "supermarkten" niet afpingelen, want daar plakken stikkers op de producten. En in de grote artisanale centra die gesteund worden door een project (zoals Musaga, waar we allerlei stoffen, doeken etc. halen en Kamenge waar we de houten meubels laten maken). Maar al de rest is zeer bespreekbaar, vooral als je onderhandelingen start met overdreven vriendelijkheden en vragen over het dagelijkse leven. Ook zorgen dat er gelachen wordt doet enkele procenten van de prijs... De theorie ken ik, nu moet ik hem enkel nog in mijn eentje leren toepassen.

Verhuizen... en de eerste keer

Ja hoor, we zijn nog niet goed en wel verhuisd uit ons Belgenlandje of de volgende verhuis is al weer een feit. Vanavond zullen we de eerste keer in mijn appartement slapen (vandaar de titel voor het geval je iets anders verwachtte). Alle dozen zijn al verhuisd van bij Luc en Els tot in 'appartements du lac bloc 3 appartement 2'.

Voorlopig heeft het appartement nog een lege en verwaarloosde indruk, maar daar hoop ik snel verandering in te brengen. De matrassen worden nu ongeveer in het appartement gelegd en daar zullen we dan deze avond, op de grond, op slapen. Het bed, waar ik wel in zal passen, is binnen 1,5 weken klaar. De kussens van onze zetels zijn ook allemaal gesneden en we hebben een stof om er rond te doen gevonden. Deze gaan dus hopelijk volgende week ook klaar zijn zodat er al wat meer kleur zal zijn. Ook het model van de gordijnen is bedacht en zullen ook hopelijk ergens volgende week komen te hangen zodat onze living van een kale, afstandse plek, naar een gezellige zitplaats zal omgetoverd worden. Ook nog een blogprojectje voor de nabije toekomst is een voor en na fotoshoot van het appartement.

Ondertussen hebben jullie al lang jullie geloof verloren in de beloofde blogposts en foto’s, maar deze gaan er zeker nog komen. Sarah heeft het momenteel zeer druk met missies naar het binnenland en het vele werk dat er tijdens en na de uren bij komt kijken. Daarbovenop komt nog eens de verhuis en dus heeft ze amper tijd voor iets anders, zoals bijvoorbeeld onze blog. Vandaar dat beloofde foto’s (Sarah haar ding) en posts over haar trips naar het binnenland nog even op zich laten wachten.

Maar yours truly probeert toch zoveel mogelijk op het internet te zwieren. Desondanks het nog steeds verschrikkelijke internet op het werk en de weinige tijd ’s avonds door de verhuis e.d. Ook internet in het appartement is nog niet voor morgen gezien u-com (de mobiele telefoniemaatschappij, waar we normaal mobiel internet gaan aanvragen) een speciale actie heeft gelanceerd. Koppelverkoop, u allen wel bekend, maar hier nog steeds legaal en een heel nieuw concept; dus toen u-com aankondigde een gratis gsm bij een abonnement te geven, stond plots half Bujumbura voor de deur. Aangezien er maar 1 winkel van u-com is en half Bujumbura veel volk is, staan er dus dagelijks enkele honderden mensen buiten aan te schuiven. 6 uren aanschuiven in de bakkende zon is niet iets wat ik over heb voor internettoegang… Dus voorlopig komt dat er nog niet van, maar misschien kan ik binnenkort een chauffeur of Jérôme (onze kok/huishouder vanaf volgende week) langs u-com sturen. Of vind ik of Els plots u-com met weinig wachttijd en springen we binnen voor een internetbakje.

Ik hou jullie op de hoogte,

Jelle

Malaise électronique...

De vorige post dateert al van een week geleden...
Stout, stout, stoute Sarah en Jelle...
Maar we hebben een excuus (zoals altijd bij ons ;-)), namelijk mankementen aan het internet.

In het weekend hadden we het heel druk met het ontvangen van de nieuwe AJ’s. We hebben ze het stad wat laten zien, een spelletje gespeeld en samen gaan eten. Op zondag zijn we dan gaan wandelen in een prachtig plaatsje iets meer naar het zuiden. Hierover volgt snel nog een postje, hoop ik… Dus in het weekend hadden we weinig tijd, maar we waren van plan om in de week er uitgebreid over te posten.

Maandag was weer zeer druk :briefing van de nieuwe AJ’s, waar ik uiteindelijk ook nog deel van uit maak ; eerste werkdag met mijn coach, die samen met de nieuwe AJ’s is aangekomen,… Dan maar dinsdag wat bloggen zeker. Sarah was die dag vertrokken naar het binnenland op een driedaagse missie (ook hier verwacht ik nog wel een postje van). Maar ik was op het werk en ging eens goed bloggen…

Jammer genoeg was het internet zooooo ontzettend traag op het werk dat hiervan geen sprake kon zijn. Zelfs mails ontvangen ging niet (de server had altijd een time-out omdat ik te lang aan het downloaden was aan één berichtje). Er stond dan ook wel een gigantische mail te wachten van Kathlien met 2 foto’s in, maar toch, het lag niet aan de mail, het internet was gewoon een beetje naar de knoppen. Buiten zo traag zijn dat er niets mee aan te vangen was, viel het ook nog eens regelmatig uit. Dit ging zo verder op woensdag en donderdag (dat heeft mam ook kunnen ondervinden tijdens ons skype-gesprek op donderdag).

Bon, dan maar thuis bij Els en Luc bloggen zeker… Nee, ook al niet, bij hun lag het internet plat door één of andere fout met een dubbel IP-adres. Blijkbaar zat er nog iemand in Bujumbura die hun IP “gepikt” had… Dus ook daar geen internet. Gisterenavond is er iemand het komen nakijken en “oplossen”, maar blijkbaar lukte het toch nog niet helemaal, hopelijk raakt ook dit probleem binnenkort opgelost.

Nu ja, sinds woensdag heb ik de sleutels van mijn appartement du lac en maken we ons klaar om er in te trekken. Els en Gilbert (de kok) zijn gisteren en vandaag aan het werk om het wat proper te krijgen, en dit was nodig, want het leek of de vorige bewoner in geen jaren had gekuist. Ook heeft hij niet het kleinste ding achtergelaten, enkel de geraamtes van de meubelen (zoals het in de inboedel stond). Zelfs de schuifringetjes (of hoe noem je die dingen waar je de haken van de gordijnen in vast hangt) heeft hij uit de rails weggenomen… Soit, geen probleem allemaal en allemaal volgens het contract, en zo kan ik helemaal mijn eigen touch geven aan het appartement. Nu hierover volgt ook nog een post (ja ik weet het, dat zijn al veel beloofde posts, maar we gaan er werk van maken), maar vanaf ik ben geïnstalleerd, koop ik ook een internetverbinding, en vanaf dan zal alles beter zijn ;-)

Groeten,

Jelle

Werken, werken, bloggen...

Nen welgemeende "bonsoer a toes"...

Nu ik al een weekje aan het werken ben (Sarah al 3 weken...), dacht ik, ik schreef eens een postje over het werk. En aangezien er in ons contract staat dat we regelmatig moeten schrijven op de blog, ben ik dus nu ook aan het werken. Bloggen over en voor het werk, het leven kan zwaar zijn...

Uiteraard staat het niet in ons contract dat we sarahenjelle.blogspot.com moeten onderhouden, maar wel de blog van de btc. Deze blog is er gemaakt in het kader van de sensibilisering van de Belgische bevolking. De blog bestaat uit allemaal blogjes van de verschillende AJ's (junior assistents, beter bekend als de volontaires). Sinds Sarah en ik ook AJ's zijn, hebben wij dus ook ons eigen stekje op de btc-blog.

Sarah's blog bezit momenteel nog geen post (wel al introductie), en bij de mijne vind je al één post ivm met de laatste dagen voor vertrek en de vlucht. Let vooral niet op de foto bij mijn introductie, die is getrokken tijdens de cursus en sinds ik nog geen leuke foto heb opgestuurd hebben ze die er maar geplakt...

Als je de blogs nu bekijkt (of in de toekomst) zal je wel merken dat ze niet zo frequent worden geupdate als deze blog. Ik denk dat het iets te maken heeft met het feit dat die blog verplicht is via het werk, en deze blog onze ontspanning is. Ook al is het dezelfde actie, toch doe je die liever voor jezelf dan voor het werk ;-) Op deze blog kunnen we trouwens ook lekker politiek incorrect wezen; op de btc-blog moeten we een beetje op onze woorden letten omdat iedereen die kan lezen, dus ook onze lokale partners enzo. Vandaar ook dat je deze blog niet kan zoeken met google of zo, hij is volledig geheim... sssssst, voelen jullie je nu niet enorm gepriviligeerd?

Anyway, de adressen van onze blogs:
- de algemene website (van hieruit kan je ook andere AJ's volgen): www.blogcooperation.be
- Sarah's blog: http://blogcooperation.be/volunteers/burundi/srisch/
- Jelle's blog: http://blogcooperation.be/volunteers/burundi/jmarivoet/

Groeten,

Jelle

Gustaaf achterna...

Zoals Sarah vermelde in de vorige post loopt er hier in Burundi een gigantische krokodi rond die Gustaaf heet. Sarah zei ook dat Gustaaf zo een beetje rondzwerft naar overal om niet gepakt te worden. Op deze manier kan je Gustaaf wel eens vergelijken met ons beiden: wereldreizigers ;-), maar net als wij heeft Gustaaf toch ook een beetje een thuis, een favoriete plek om naar terug te keren. Bij ons is dat België, bij Gustaaf kan het haast niet anders dan het parc national du Rusizi zijn.

Dit nationaal park ligt vlak bij de hoofdstad (Bujumbura voor degenen die het nog niet doorhebben) op ongeveer 15 min rijden. De Rusizi is een rivier (een hele brede rivier) en op de plaats waar hij in het Tanganikameer uitmondt is er een soort moerasig, dalta-achtig gebied ontstaan. Perfect terrein voor krokodillen, nijlpaarden een een lokaal soort antilope (de kroko's moeten ook eten natuurlijk). Momenteel staat het water in het meer niet hoog genoeg (het waterniveau heeft een afwisselnde 25-jarige cyclus) om de hele delta/moeras onder water te zetten, maar het blijft een paradijs voor de eerder genoemde dieren.

We zijn er op zaterdag naartoe gereden (met 4 x 4's uiteraard, zie maar de binnenkort geposte filmpjes en foto's) samen met enkele kenissen van hier (er zal binnenkort wel eens een post volgen met foto's en beschrijvingen van mensen zodat we ze allemaal bij naam kunnen noemen...). Aangezien dit park een vroegere broedplaats voor rebellen was (ze zijn nu zo goed als verdwenen, of je hebt er toch niet veel last meer van) krijg je buiten een gids ook nog een politieagent mee in je auto. En daarna dus op weg... Het is een prachtig gebied, met zeer dichte begroeiing die de lak van de auto's wel een beetje beschadigd, maar er voor de rest gewoon goed uit ziet. Op een grote zandbank/eiland in de rivier zagen we bij onze eerste stop al enkele honderden vogels (als er zijn: ibis, reiger, zwarte ooievaar, ...). Even verder zaten er een tiental nijlpaarden in de rivier, die ,ondanks de hitte, toch nog actief genoeg waren om zich eens uit het water te heffen, wat lawaai te maken en eens te geeuwen voor de foto's. Nog steeds geen krokodil gezien, dan maar terug naar de auto wandelen... Oh maar kijk, bij de vogels van daarnet liggen enkele takken in het water, waarvan er één toch geen tak blijkt te zijn maar een krokodil. Ze ligt wat ver weg en is wat klein (1,2 m of zo) voor op de foto, maar we hebben er toch al één gezien. Na nog wat nijlpaarden, stops en ritten die enkel met de jeeps te doen zijn komen we dan aan het meer uit voor een laatste stop en een prachtig zicht. Dan terug de auto in op weg naar de stad en thuis gaan wachten op de ouders van Sarah die uiteindelijk met 26 uur vertraging aankomen...

Gustaaf...

Ik weet eigenlijk niet hoe ik Gustaaf moet noemen. Is het een legende? Bestaat hij dan toch echt?
Wat ik wel weet is dat, wanneer de mensen over Gustaaf praten, dat het over een krokodil gaat. En niet zómaar een krokodil, neen, een zeer speciale krokodil! Gustaaf is groot (de grootste krokodil van het land) en Gustaaf is machtig! En iedereen, maar echt íedereen die iets met Burundi te maken heeft (of gehad), kent Gustaaf.
Daarstraks nog kon mijn chauffeur mij weer helemaal meenemen in het verhaal van Gustaaf. Gustaaf heeft hier een niet al te beste reputatie : hij is groot, dus moet hij veel eten en daarom eet hij af en toe mensen op. Nu, het rare is dat de mensen die ik erover hoor vertellen en aan wie ik dan vraag of iemand hem ooit al gezien heeft, steeds hetzelfde antwoord geven : ‘Gustaaf is zó snel, dat ze enkel een schim van hem zien wegdraaien’, met dan een beweging met de vinger van een draaiende krokodil, waardoor ik het mij levendig kan voorstellen. En de chauffeur bleef maar doorgaan : ‘… Natuurlijk kan hij niet op één plaats blijven, want dan weet hij wel dat hij gepakt gaat worden, dus hij verhuist over de kust van Bujumbura, van de Rusizi richting Magara en soms zit hij zelfs in Zambië!’. Eén keer was het trouwens bijna zover, rond 2004. Dan heeft een blanke man geprobeerd hem levend te vangen. Hij had een grote ijzeren kooi met geiten erin en wederom was Gustaaf hem te snel af. Ja, Gustaaf, stiekem wil ik hem toch wel eens te zien krijgen, maar langs de andere kant heeft niemand hem blijkbaar al echt in levende lijve gezien (of het kunnen navertellen).