Verkeer(d)!

Je zou denken, in Afrika, de Belgische stress is onbestaand. Niets is minder waar … op de baan! Er zijn de voetgangers die hier GEEN voorrang hebben: ik zou wel eens willen weten wat de mensen hier zouden denken moest er plots een zebrapad op de baan geschilderd zijn -> art nouveau?! Fietsers rij je het liefst van de baan en graag neem je dan ook een brommer mee. Verkeersborden zijn praktisch onbestaand, éénrichtingsverkeer bijvoorbeeld heb je vaak het raden naar. Maar wat ik wél al weet is dat de kant van de baan die náár de kathedraal rijdt, voorrang heeft en de kant die van de kathedraal weggaat, geen voorrang heeft. Nu, dat kan ik gemakkelijk onthouden, want ik denk dan altijd ‘als je naar de kathedraal gaat, ben je gehaast, want anders kom je weer te laat voor een zitplaats (zo zou het bij mij toch zijn, trouwens, hier zit de kathedraal nog steeds vol) en als de mis gedaan is, moet je niet zo gehaast terug weg’. Nog specialer, zijn de imaginaire rijvakken. Een voorbeeld : je komt aan op een kruispunt en plots is er blijkbaar niet één rijvak meer, maar zijn het er drie (allez, toch imaginair)! Dit ontstaat als volgt: wanneer er twee imaginaire rijvakken zijn (in plaats van één echt) zou de meest linkse auto graag naar links afslaan en de meest rechtse naar rechts: dit is normaal! Natuurlijk is de achterliggende auto gehaast – alle auto’s zijn hier gewoon gehaast, ook al zijn ze niet gehaast … – en zou hij graag nog sneller dan de voorliggende auto naar rechts afslaan: dan is het toch de snelste manier om niet te blijven wachten achter de andere auto die naar rechts wilt afslaan, maar naast de auto te gaan staan die links wilt afslaan en dan vóór die auto plots rechts af te slaan zeker? Kunnen jullie nog volgen?!
Al bij al, blij dat ik in Brussel heb leren rijden om toch al wat meer gewoon te zijn aan een assertiever rijgedrag :).