Met de fiets door het oerwoud, met een stoet papegaaien om je heen; allemaal meezingen !

Howdy,

Jaja, ik ben hier een echte coureur aan het worden... Elke dag 2 keer op en af naar het werk. Op zich geen grote afstand in vogelvlucht (4 km), maar als het +30° is en wetende dat Bujumbura alles behalve plat is... Nu ja, zagen doen we niet, want al bij al is het niet zo'n vermoeiend traject. Het enige probleem is wel dat het appartement tegen het meer ligt en mijn werk op de heuvelflanken. Hierdoor kom ik altijd nat in het zweet aan op het werk, terwijl ik op weg naar huis amper een trap moet geven.

Elke keer als ik richting werk ga, is het sterven halverwege het traject. Het hele traject is bergop, maar de grootste stijgingsgraad ligt halverwege (20 %). Dan is het echt op het kleinste verzetje even heel hard doodgaan... Vooral dan op de middag met een verschrikkelijke zon in mijne nek terwijl ik (zo hoort dat) een lange broek en een hemd aan heb. Nu ja, als ik dan terug naar huis ga wordt alles goedgemaakt door een zalige afdaling. In het begin moet ik nog enkele keren remmen, want ik moet 4 grote straten oversteken (en een fiets begint nu eenmaal niets tegen al die pickups hier). Maar even later als ik aan het steilste stuk kom, kan ik me laten gaan... Het steilste stuk is namelijk het eerste (of laatste als je stijgt) stuk van een lange straat zonder zijstraten. Dus hier zet ik me op het rijvak en suis ik naar beneden met dezelfde snelheid als de auto's (ongeveer 60, 70). Kicken !!! Tegen de tijd dat ik uitgebold ben, ben ik al aan mijn zijstraat, waar ik me dan nog even in parijs-roubaix waan alvorens te arriveren aan de appartementen...

Nu voor de mensen die bang zijn voor mijn gezondheid: het is niet zo gevaarlijk als het klinkt en ik ben ook wel heel voorzichtig...