Hoe zou het zijn met...

... onze Jimny – en neen, zijn naam is zó cool, dat we geen koosnaampje bedenken!



Zoals er aan vele tweedehands auto’s wel wat mankementjes zijn, heeft de onze er natuurlijk ook:
- de regentest heeft hij al doorstaan en na enkele nieuwe reparaties is hij weer iets meer waterdicht: het water stroomt al niet meer binnen bij de minste regen, het druppelt . Ook regent het enkel vooraan nog binnen en niet meer over de hele auto.
- het elektriciteitsprobleempje: de knopjes die elektrisch te bedienen zijn, zoals de mistlamp (niet echt nodig in Burundi), de achterruitverwarming (niet echt nodig in Burundi) en de 4 x 4 (wel hard nodig in Burundi als je off-road wil gaan – en natuurlijk willen wij dat, en neen, wij hebben geen koppelingssysteem hiervoor, maar een knopje…), marcheren niet…

Maar we zijn toch ooh zo blij met onze Jimny! Dit weekend heeft hij zijn laatste tests doorstaan: off-road gaan zonder 4 x 4 en maar twee keer moeten geduwd worden (zullen we maar zwijgen over de excellente chauffeur ;)!) en door een deels overstroomde Bujumbura rijden (jaja Jelle, je deed het ook goed hoor ). De kers op de kaars was een klein foutje van de eerstgenoemde excellente chauffeur, waardoor er een beetje een panne veroorzaakt was…

Zaterdag:
Sarah vertrekt mee in een colonne van vijf auto’s (mét 4 x 4) om een Burundese koningsheuvel te bezoeken. Zo kon de Jimny zijn heuvelwaardigheidstest ondergaan, vermits lang bergop rijden nog niet was getest. Er was verteld dat voor het koningsbezoek een 4 x 4 niet geheel nodig was, een hogere auto was voldoende.

Eerst moest er door de “travaux communautaires” geraakt worden, wat normaalgezien met een Burundese nummerplaat (BA 9518) niet gaat, maar vermits er in colonne gereden werd met meer belangrijke platen, vormde dit geen probleem.

Nadien waren het de bergen: eerst is het gedurende 35 km zeer hard stijgen tot Bugarama, waar nadien de weg opsplitst richting Gitega of Kayanza. Bugarama is trouwens ook de ‘grenspost’ die je niet meer kan passeren na 17h30 als je richting Bujumbura of richting binnenland wil. Na de splitsing gaat het eerder golvend omhoog en omlaag. De weg is geasfalteerd en van zeer goede kwaliteit. Je moet enkel weten dat er rond kilometer 19 en rond kilometer 24 een zware onaangekondigde, amper zichtbare wegverzakking is en dat je daar tegen 10 km/uur over moet, anders kan je auto naar het autokerkhof. Maar natuurlijk zijn we daar ondertussen al op voorbereid. De Jimny heeft de test omhoog trouwens zeer goed doorstaan.

Aangekomen in Muramvya (het grootste stadje op de weg richting Gitega), ging het off-road. Het had die ochtend geregend, maar geen probleem, er waren auto’s genoeg mee die de Jimny konden trekken indien nodig. Het was een lange weg, maar het ging heel goed. Eén keer maakte de chauffeur (jawel, ons Sarah ging off-road!) de fout van te veel gas te geven wanneer de auto de helling niet meer op geraakte wegens te glibberig, maar met een duwtje van enkele sterke mannen ging het weer vooruit.

Op de koningsheuvel stonden twee groepen tambourinairs klaar die de colonne verwelkomde. Het verhaal van de koning werd bondig verteld, bomen, geplant rond 1900, werden bezocht, evenals het traditionele huis (hutje) van de koning en een overdekte plaats met zeer mooi uitzicht. Er werd een maaltijd geserveerd en de tambourinairs zorgden voor de muziek. Ondertussen was het non-stop beginnen gieten en dus de wegen zo goed als onberijdbaar.

Bij vertrek werd de Jimny achter een pick-up geplaatst om te kunnen trekken indien nodig. Het begon trouwens al goed: er moest langs een valei gedraaid worden en toen de snuit naar de valei gericht stond met de Jimny op een halve meter van de valei en er achterwaarts een klein hellinkje moest opgereden worden, kwam er protest vanuit Jimny’s kant: het was te glibberig! Sarah’s hart klopte harder… Met heel het plaatselijke dorp als supporters en enkelen die duwden en wat leerkrachten van de KTA-school in Brugge als raadgevers, is de Jimny door de toch-wel-een-beetje-sublieme chauffeur gedraaid geraakt.

Nadien werd het ritje elke seconde prettiger! Glijden, glijden en nog eens glijden! En niet enkel onze Jimny, alle auto’s! Want die andere auto’s konden dan wel 4 x 4 hebben, de banden hadden geen grip meer door al de modder die er rond hing. En een pick-up voor u zo zien glijden is echt lachen, we hadden plezier!

Er waren trouwens geweldige supporters en raadgevers mee. Elk half uurtje werd er gestopt als er te stoppen viel en werd er raad gegeven aan de chauffeur van de Jimny over hoe er best over de wegen, bergop en bergaf, ge(r/gl)eden werd. Ook het applaus vanuit de pick-up vooraan, die de Jimny nooit uit het oog verloor, als het ergens even zeer spannend werd en de Jimny erdoor geraakte, werd sterk door onze Jimny geapprecieerd. Enkele spannende momenten:
- een dikke boom die plots over de weg kwam lopen: er waren in het wegdek richels door de waterstroom gevormd en vaak waren die richels niet te vermijden. Meestal kon de Jimny daar mooi uit(r/gl)ijden, maar op één moment liep het een beetje mis en bij elke mini-druk op het gaspedaal schoof de Jimny dichter en dichter met de zijkant naar de boom toe, tot de chauffeur deze kon aanraken. Al een geluk was er plots weer een fractie grip en is de Jimny er zachtjes uitge(r/gl)eden! Zuuuuuuchtttttttt
- een zeer glibberig heuveltje dat moest overwonnen worden: bij dit soort heuveltjes koos onze Jimny meestal een stukje gras om aan één kant toch een beetje grip te hebben. Maar dit heuveltje was anders dan de anderen: er was geen sprietje gras te bespeuren… Om omhoog te geraken, koos onze Jimny voor een zekere snelheid, anders zou hij er niet op geraken. Boven gekomen stond hij plots niet meer recht op de baan, maar naar de bergkant gericht. Met een beetje sturen en tegensturen is het allemaal goed gekomen!

Nu moet er toch even vermeld worden dat de Jimny gevuld was met énkel vrouwen en dat deze het er zonder trauma en zonder ge’aaah’-‘eeeh’-‘iiiiih’-‘oooh’-‘uuuh’ vanaf gebracht hebben: dank u vrouwen!

Zondag:
Het regent in Bujumbura. Niet ongewoon tijdens het regenseizoen, wel ongewoon dat het al twee dagen van ’s ochtends tot +/- 15h à 16h non-stop regent. Normaalgezien regent het rond 16h à 17h voor eventjes met eventueel een herhaling later op de avond. Het is nadien trouwens direct terug droog, een half uur na een hevige regenbui ’s avonds kan er alweer op een droog terrein getennist worden. En net nu is er bezoek vanuit Rwanda, dat voornamelijk gekomen is voor het strandwandelen en al wat erbij hoort. Om toch te laten zien dat er echt wel een strand is in Bujumbura, werd er naar het strand gereden. Niet zo gemakkelijk: het goot en wat niet in rekening was gebracht, was dat de helft van de stad overstroomd zou zijn. Maar gelukkig leidt er niet één weg, maar meerdere naar het strand! Als de auto’s voor ons vast kwamen te zitten of als er obstakels (omgevallen bomen, …) over de weg lagen, werd er rechtsomkeer gegaan of werd er over de verkeerde kant van de baan of het minder overstroomde voetpad gereden. Wat niet wil zeggen dat er niet op plaatsen is gereden met het water dat tot over de motorkap kwam! Maar ook bij regen was het gezellig om in het overdekte salon op het strand te zitten (filmpje). Een half uurtje nadat het gestopt was met regenen, waren de straten trouwens weer helemaal watervrij!

s’ Avonds was er wel paniek: ook meer dan excellente chauffeurs maken al wel eens een foutje… Terwijl het in de Corsa in België van ‘tuuuuuuut’ gaat als de auto verlaten wordt en de lichten zijn niet gedoofd, krijgt de Jimny koppijn van zulk soort tunetjes. Hij weigert dus resoluut te verwittigen. De excellente maar ook zeer verstrooide chauffeur is al enkele malen (ook eerder op de dag trouwens) verwittigd dat er enige verlichting uit de lampen van de Jimny kwam. Maar die avond liep het mis. Aangekomen bij onze Jimny na een drankje en een brochette in de volleybalkantine in Ngagara (lees ‘rechthoekige paillotte met stoelen, enkele lage tafeltjes en een pries om je GSM op te laden, gevuld met veeel volk’), verlichte hij in volle glorie het gebouw voor hem. De eerste reactie van de chauffeur was van ‘ai…’. De volgende reactie was van ‘mmmh onze Jimny start, maar oei, het lichtje van de batterij blijft branden’. De reactie na enkele honderden meters was ‘ai, de lichten doven meer en meer en bij het aanzetten van de pharen wil de Jimny niet voorruit’. Op een druk over te steken kruispunt ging het van ‘*grrrr* - mooi uitgedrukt -, gas geven, allemaal goed en wel, maar de Jimny wil niet voorruit!’. En toen gaf onze Jimny even de geest… Daar stonden we, midden op een druk kruispunt, in het donker, de excellente chauffeur uitgestapt om alle andere auto’s erop te wijzen dat op DIE plaats onze Jimny stond en oooh weee als er iemand het waagde er tegen te rijden! En natuurlijk werkte de vier pinkers niet, net nu deze zo hard nodig waren. Maar toen kwam de redding, als onze Jimny nu eens wilde meewerken… Als er even geen auto langs achter kwam, werd de Jimny naar achter geduwd, nadien werd hij opnieuw naar voor geduwd. De excellente chauffeur had haar plaats afgegeven aan een mécanicien, die toevallig passeerde en bereid was te helpen. Het mocht niet baten, onze Jimny was moe… De echte redding waren de startkabels, die uiteindelijk zorgden voor een energieboost die onze Jimny duidelijk apprecieerde!

Een kleine anekdote: het is woensdag, er is een nieuwe AT (assistent technique) aangekomen in Burundi die veel zal moeten samenwerken met de voorgenoemde verstrooide persoon. Om bij de eerste kennismaking toch een goede indruk te geven, had de persoon dan ook voorgesteld een lift met onze Jimny te geven naar het hotel, waarop de AT zijn chauffeur naar huis stuurde. De chauffeur probeerde de wagen te starten, maar tevergeefs, er moest geduwd worden. De excellente chauffeur dacht ‘dit heb ik ook net voorgehad, maar gelukkig leer je uit je fouten!’ en was fier om de persoon met de Jimny te kunnen vervoeren, want de Jimny was net door een professor aan het KTA in Brugge onder handen genomen en alle elektrische pannes zijn gerepareerd, inclusief de 4 x 4! Na nog een kortstondige vergadering werd er in de Jimny gestapt, werd de sleutel in het stopcontact gestoken, werd er één keer gedraaid en neen… geen contact… de ooh zo verstrooide chauffeur was haar lichten weer vergeten :s.