Een balletje slaan...

Tennis is heerlijk! Daarom sta ik ook zoveel mogelijk op de baan. Als er niks tussenkomt (zoals vb een missie, een vergadering of de regen – het droogseizoen zou al moeten begonnen zijn!) speel ik één keer per week tegen een trainer, één keer per week probeer ik een match te versieren (als dat niet lukt, speel ik nog eens tegen een trainer) en op zaterdag ochtend tijdens de ‘travaux communautaires’ speel ik van acht tot tien een dubbeltje. En toch sla ik er amper in een match te winnen, maar ik amuseer me kostelijk! Trouwens, zoals wel elke tennisspeler droomt van ooit de snaren van zijn racket eens te breken, is mijn droom ook uitgekomen – en begin nu niet van ‘ja, u snaren waren oud en ja, dat is toch niet moeilijk, dat gebeurt bij mij zo vaak, enzovoort’, want het lukt toch niet om de smile van m’n gezicht te houden elke keer dat ik eraan terugdenk!
Het dubbeltje op zaterdag heeft wel iets. Mijn spelpartner en ik spelen tegen de zoon van mijn spelpartner (negen jaar) en een trainer. Elke keer opnieuw kiest de zoon met wie hij speelt en toegegeven, ik kan me niet meer herinneren wanneer we nog eens gewonnen hebben! De uitvluchten zal ik jullie besparen!
Vandaag had het dubbeltje wel iets speciaals: we hebben gespeeld tegen Issa Cuma (uitgesproken ‘tsjoema), de tweede best geklasseerde speler van Burundi (http://www.atpworldtour.com/tennis/3/en/rankings/entrysystem/default.asp?showall=0&RankDate=5%2F18%2F2009&country=Burundi&rank=0&image1.x=17&image1.y=5). En neen, we hebben niet gewonnen, maar ja, het is zo speciaal als je daar toch eens een mooi punt kan tegen maken! Het was genieten!