Tandarts

De tandarts in België is al een heel gebeuren. Sarah moet niet hebben van al die boormachines, spiegeltjes, metalen pinnen en om dan nog maar te zwijgen over de spuitjes!

Spijtig genoeg (zelfs na grondige controle in België – maar ik denk dat de grote hoeveelheid opgestuurde chocolade en snoepjes hier toch een beetje voor verantwoordelijk is ;)), kreeg Sarah tandpijn. Na twee weken alles proberen om toch maar niet naar de tandarts te gaan, heeft ze de strijd moeten opgeven: vanaf dat moment kon de strijd met de tandarts beginnen.
Niet dat de tandarts (een Egyptenaar) niet vriendelijk is : in het gewone dagelijkse leven (dus NIET als zijnde tandarts!) is het een aangenaam persoon. Maar wanneer hij in zijn functie is, beraamd Sarah alle soorten plannetjes om ervoor te zorgen dat zijn boormachines zo plots niet meer werken en zijn spuitjes niet meer kunnen prikken en zijn tandtrekkers niet meer kunnen trekken. Toegegeven: het leven van een tandarts is hard, vooral met Sarah in de buurt.
Drie keer is ze in Burundi al naar de tandarts geweest: een keer voor een voorlopige vulling (in de oude praktijk), een keer voor het herdoen van de voorlopige vulling (in de oude praktijk), want de tandpijn stopte niet, en dan een laatste (hopelijk allerlaatste!) keer voor een echte vulling (in de nieuwe praktijk).

Tijdens het eerste bezoek aan de tandarts heeft Sarah voor het eerst gemerkt dat zo een ijzeren pin zowaar nóg een erger werktuig kon zijn dan ze eerst dacht: toen de tandarts vroeg waar ze juist pijn had en Sarah de plaats aanwees, werd de pin goed in het gat geduwd met de vraag ‘Is dít het gat dat je bedoelt?’. Ja dus…

Nadien was het moment om te boren. In België had Jelle ooit al eens de vraag gekregen of hij zonder verdoving wou proberen. Stoere Jelle vond dat geen slecht idee, maar veranderde toch zeer snel van gedachte. Niet zo stoere Sarah kon niet van gedacht veranderen, want de tandarts was gewoon niet van plan om verdoving te gebruiken, we zaten ten slotte in zijn oude praktijk en daar had hij geen verdoving meer voorhanden.

De leuningen van de stoel waren in die praktijk al helemaal beschadigd: logisch! Elke keer er dieper geboord werd en Sarah nog meer ‘aaaaaah’ riep, nam ze eveneens de leuningen van de stoel zeer stevig vast. Is dit nu een reactie om te beletten de tandarts klop te geven of is het een automatische reactie dat we ons opspannen om het pijngevoel meer te kunnen verdragen of beide? Geen idee, maar toen Sarah vroeg of die laatste keer boren écht nog moest en het antwoord van de tandarts affirmatief was, was het bijna zeker dat het om de eerste reden ging.

Alleszins, de patiënt nadien is Sarah’s held geworden: deze had anti-stress veringen bij om goed dicht te knijpen, hét bewijs dat je in de tandartspraktijk afleiding moet hebben.

Tijdens het tweede bezoek aan de tandarts ging het er iets rustiger aan toe. Er werd niet zo diep en niet zo vaak geboord, dus Sarah met een goed gevoel naar huis.
Die vulling kon er trouwens nog lang in blijven steken, maar Sarah was per ongeluk de tandarts tegengekomen en die vroeg wanneer ze voor de definitieve vulling zou komen. Geen uitvluchten mogelijk, op naar het derde bezoek!

Het derde bezoek vond plaats in de nieuwe praktijk. Alles was mooi en netjes en in het nieuw. Weliswaar met de gekende Afrikaanse problemen: het water stroomt toch niet automatisch in het bekertje, hoe lang je ook op het nieuwe knopje van de nieuwe tandartsstoel duwt, want er is simpelweg niet voldoende waterdruk op de leidingen. Het is geweten dat de beste machines voor in Afrika nog steeds die machines zijn die op de aloude manier werken, zonder al te veel prularia. Maar dit ter zijde gelaten, we waren daar immers voor de definitieve vulling van Sarah’s tand.

Sarah krijgt een mooi, nieuw, gedesinfecteerd slabbetje aan en ziet de mooie, nieuwe, gedesinfecteerde boor op haar afkomen. De tandarts zegt op de geliefde tandartsen-toon dat hij gaat boren en als het écht te veel pijn doet, mag er voor een verdovingsspuitje gevraagd worden. Slechts één keer op meer dan een half uur tijd heeft de tandarts over het spuitje gesproken. Dít was dus de moment suprême!

Bon, het boren start, Sarah zet zich scherp (= klampt zich aan de nieuwe stoelleuningen nog beter vast dan tevoren) en het ‘aaaaaaaaaah’-geroep (op een hele lage, zagende manier) kan beginnen. Als hij na de zoveelste keer boren en spoelen vraagt of het gaat, antwoordt Sarah ‘ça fait mal’, waarop de tandarts rustig verder gaat met boren.

Nu, mensen die Sarah een beetje kennen, weten dat ze op dit moment met een dilemma zat: Sarah heeft namelijk een geweldige schrik van spuitjes en dan zeker voor spuitjes van de tandarts! Ze zou dus zelf nooit om een spuitje hebben gevraagd en de tandarts heeft ook nooit nog zelf het voorstel opnieuw gedaan voor het zetten van een spuitje. Conclusie: De hele ingreep is gebeurd zonder verdoving en Sarah kan u verzekeren: dat doet pijn! Maar ze is nu wel zo fier als een gieter dat ze dit alles heeft doorstaan zonder spuitje.

De tandarts zei na afloop wel dat er nog drie gaatjes zijn, maar ze moet zich geen zorgen maken, want ze kan er nog zeker een half jaar mee rondlopen: dit beloofd!

PS Toch echt bedankt aan al de mensen die hebben bijgedragen voor de postpakketten en cadeautjes uit België!

PS Dank u aan de mama die Sarah bijstond tijdens haar vele tandartsbezoeken.