2 weken geleden (28 januari - 3 februari)… Tijd is een relatief begrip.

Op voorhand had men ons voldoende gewaarschuwd dat we geduld moesten hebben in Afrika, en dan zeker in Burundi. Dus toen de mensen van de meubelmakerij belden om te zeggen dat het bed en de tafel (ze gingen geen 2 tafels, maar een mooi hoekmeubel maken voor in mijn keuken) niet vrijdag, maar dinsdag af gingen zijn, was dit op zich geen grote verbazing.

Toen we echter op dinsdag aankwamen om de tafel en bed op te halen, stonden ze wel alle twee te wachten, maar had het hoekmeubel een foute hoek. De bedoeling was dat het de vorm had van een L, maar het was het spiegelbeeld ervan. Na veel uitleg, het erbij halen van het plannetje dat ze van ons gekregen hebben en uitleg van ons over hoe ze de tafel het beste aanpasten, gingen er toch enkele lichtjes branden en konden we al vertrekken met het bed. Het hoekmeubel was iets voor maandag erop.

Nu ja, op zich was dit geen onoverkomelijk probleem aangezien 5 februari hier een verlofdag is (jour de la unité als ik mij niet vergis), waardoor we een verlengd weekend gingen nemen om een nationaal park in Rwanda te bezoeken. Daardoor staken we het bed ook nog niet ineen zodat de vernisgeur een beetje kon vervliegen tijdens dat verlengde weekend.

Ondertussen is ook mijn tweede werkmaand begonnen en meteen ook de eerste werkdagen van Jérôme, onze huishoudhulp. Alvorens mensen ons verdenken van neokolonialisme, geef ik hier even wat meer uitleg over. Als je als blanke in een Afrikaans land geen huishoudhulp e.d. aanwerft word je eigenlijk scheef bekeken. We hebben daar tijdens de opleiding van btc ook ellenlange discussies over gehad, maar het hoort nu eenmaal zo…

Om te beginnen stel je al iemand te werk, daarbovenop verdienen de huishouders ook veel meer dan een andere lokale arbeider. Door deze goede tewerkstelling kunnen de mensen af en toe iets sparen waardoor ze (ook met de hulp van hun werkgever) hun kinderen langer naar school kunnen sturen. Op deze manier krijgt er eigenlijk een hele familie een enorme boost door de tewerkstelling van één lid als huishoudhulp. In het geval van Sarah en mij is Jérôme trouwens een resultaat van de mogelijkheid tot opleiding die er anders niet was. De ouders van Sarah hebben mee geholpen aan de opleiding van de kinderen van hun kok en ook zijn jongere broer (Jérôme). Hierdoor spreekt Jérôme vrij goed Frans en heeft hij een diploma van bouwopzichter. Voorlopig doet hij niets met dat diploma omdat een opzichter nog altijd maar de helft verdient van wat Jérôme als tuinman en huishoudhulp verdient.

Uiteraard hebben wij ook voordelen bij deze regeling, zoiets zal ik nooit ontkennen, maar wij betalen meer dan het gemiddelde en dat terwijl we maar AJ’tjes zijn die zelf maar een derde van een AT verdienen. Nu ja, we doen dit wel met plezier, want door de warmte, de hoeveelheid stof en de aanwezigheid van minder aangename insecten moet er meer dan normaal gekuist worden. Sinds Jérôme dit alles voor ons doet hebben we plots veel meer tijd voor sociale en professionele aangelegenheden. (Ook is het huis nu wel wat properder.) Tot slot vallen we nu ook Sarah haar mama wat minder lastig met onze inkopen. Jérôme gaat ook voor ons naar de bakker en de groentenwinkel aangezien deze niet open zijn buiten de werkuren (uitgezonderd zaterdag dan, maar groenten en fruit houden niet echt zo lang).

Zodoende loopt er nu elke maandag, dinsdag en donderdag iemand extra door het appartement, iemand die we zeer graag zien komen. Voor degenen die dit rare dagen vinden: binnen enkele weken wordt dit maandag, woensdag, vrijdag; maar voorlopig is Jérôme elke vrijdag bezet door verloofdencursus (hier duurt dit nog enkele maanden, ipv dagen of gewoon niet zoals bij Sarah en mij).