Bazungu is het meervoud van muzungu of umuzungu, wat niet meer betekent dan blanke. En voor de mensen hier blijven het haast echt buitenaardse wezens. Aangekeken worden moet je hier wel wat gewoon worden. Uiteindelijk valt dat aankijken nogal mee, tenzij je dus een rare muzungu bent zoals, yours truly.
Zo hadden we afgesproken om te gaan eten in de Oasis (goed pizzarestaurant) aan de andere kant van de stad. Aangezien de meisjes (Sarah, Jessica, Aline, Alice,…) in een “echt” project zitten hebben ze een projectauto met chauffeur die hen van het werk naar huis brengt. Ik heb dat niet, mijn “project” is geen echt project, de experts worden betaald door btc en dat is zowat alles. Dus Sarah werd naar huis gebracht en omdat ik het nogal onnozel vond om eerst naar de appartementen te rijden met een taxi om vandaar met een andere taxi naar het restaurant te gaan, heb ik besloten om alvast te voet naar het restaurant te wandelen.
Op zich is de afstand niet onoverkomelijk (de binnenstad van Bujumbura is vergelijkbaar met die van Mechelen), alhoewel dat het wel een inspanning vergt met de temperaturen hier, de lange broek die ik “verplicht” aanheb op het werk en de rugzak vol papieren en laptop op de rug. Maar voor de lokale mensen is een muzungu die te voet door het stad wandelt zeldzamer als een geit op het bagagerek van een fiets. Dus ben ik ongeveer een kleine duizend Burundezen gepasseerd (de stad is dan wel klein, maar wel stampensvol met mensen die op straat rondhangen) die allemaal om ter hardst aan het staren waren. Ook vroeg zowat elke taximan ostentatief of ik geen rit nodig had en begrepen ze het niet als ik gewoon nee zei in plaats van af te bieden op de prijs.
Uiteindelijk ben ik er zonder problemen (uiteraard) bij het restaurant gearriveerd alwaar ik moest constateren dat een restaurant hier niet gemakkelijk om 18 u al open is. Aan de overkant was er wel al eentje open en dus hebben we tijdig kunnen eten alvorens we de eerste keer hier gingen tennissen.
Sarah voelde zich te goed om met mij (en 3 andere “beginners”) te spelen en ging tegen Alice een enkelspel doen. Ondertussen dachten Aline (ook al iets ervarener) en ik dat we de andere twee eens tennisles gingen geven. Tot 3-0 te dit ook aardig, maar uiteindelijk kregen we toch 6-4 op onze kl@§*%. Aangezien ik niet tegen mijn verlies kon, drong ik aan op nog een set (Sarah was toch nog niet klaar), die we dan, gelukkig voor mijn ego, met een droge 6-0 wonnen.
Al bij al was ik niet echt kapot van de eerste grote sportinspanning in dit klimaat en deze hoogte (het is hier immers 800m +) dat belooft...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten