Al vier weken geen nieuws meer…
Aiaiai, ik zal het maar goedmaken met vier posts in één keer.
Dit is de laatste post van de vier die ik schrijf zodat hij bovenaan zal staan. Dus kijk zeker de eerste vier posts na (en beging bij de onderste, degene die de activiteiten het langst geleden voorstelt).
Deze week (11 – 17 feb)
Het appartement geraakt stilaan in vorm… Nu mijn hoekmeubel de keuken afmaakt, het bed ineengestoken is en de gordijnen ophangen begint het er echt wel gezellig te worden. Het enige dat nog ontbreekt is een internetverbinding :-). Vanaf dat deze verbinding er is, wat normaal gezien ten laatste volgende week in orde zou moeten zijn, gaan we trouwens foto’s op de blog kunnen smijten. Gedaan met die saaie stukken tekst !
Na zo lang zonder mogelijkheden op internet dienen zich er plots 2 aan. Zo kan ik bij op het netwerk van mijn ‘niet-echt-project’, ik moet er enkel een antenne voor laten plaatsen waar ik enkel een waarborg voor moet neertellen. Verder zullen vanaf volgende week eindelijk weer mobiele connecties voor internet te verkrijgen zijn bij ucom. Dit bakje ga ik normaal enkel nodig hebben als ik op missie vertrek naar de provincies. Je moet hiervoor GSM-laadkaarten kopen om ze op te laden. Prepaid internet dus via een provider van mobiele telefonie… Eén van de soorten apparaten die je kan aanschaffen (er zijn 3 soorten) is trouwens een soort van mobiele vaste telefoon !?! Het ziet er uit als een vaste telefoon, maar heeft wel GSM-verbinding en een batterij zodat je er mee kan rondlopen. Daarbovenop kan je het dus ook verbinden met de computer om dienst te doen als internetconnectie…
In het appartement is alles dus dik in orde en ook op het werk gaat het wel vrij goed. De voorbije weken was het drukker omdat mijn collega op verlof was en ik dus veel alleen moest doen, maar buiten het niet kunnen aanvullen van de blog, viel dit nog wel mee. Ook blijven er vele problemen doordat we een ‘niet-echt-project’ zijn, maar die zijn allemaal niet onoverkomelijk… Zo heb ik vele vriendelijke buren (ook AJ’s) die mij een lift kunnen geven, zodat ik zonder de zotte kosten van taxi’s op mijn werk kan geraken…
Goed dat was het dan, tot nu toe, ik ga me eens terug op mijn werk storten… Hopelijk binnenkort internet thuis en dan kunnen we eindelijk wat deftige posts met foto’s beginnen te publiceren. Tot de volgende keer…
dinsdag 17 februari 2009
Vorige week (4 – 10 februari)… Nyugwe nationaal park aka Apenland…
Opgelet: zeer lange post, succes !
Donderdag een lokale feestdag en vrijdag een dag verlof genomen, dus hebben we 4 dagen tijd om eens de toerist uit te hangen. Want eigenlijk doen we dat toch niet zoveel als de blog laat uitschijnen…
Nyugwe nationaal park ligt in Rwanda, in het zuidwesten van het land, dus vlak tegen de grens met DRC (Congo voor de onwetenden) en Burundi. In Burundi heb je zelfs een stuk van het park dat er doorloopt, waar het Kibira nationaal park noemt. Jammer genoeg heeft het Burundese deel nogal wat last gehad van apenetende rebellen en de aanwezigheid van rebellen in het algemeen, waardoor dit deel van het park nog niet zo de moeite waard is als het Rwandese stuk. Het park heeft uiteraard een prachtig uitzicht, met enkele fantastische wandelroutes, maar de meeste toeristen (veel onnozele Amerikanen, lees vooral verder) komen toch voor de apen die er aanwezig zijn (Zoals daar zijn: chimpansees, bergapen, franjeapen,…).
Donderdagochtend om 8 uur vertrek bij Els en Luc (vroeger vertrekken heeft geen zin, want de invalswegen van de hoofdstad zijn nog steeds afgesloten tussen 17.30 en 8.00 u). De aanwezigen zijn buiten Sarah en ik en de ouders van Sarah, ook nog de Belgische consul (Jean-Pascal) met partner en Patrick (een AT van btc die op het technisch onderwijs werkt) met partner. Na een drietal uren komen we aan de Burundees-Rwandese grens en iets na 12 uur zijn we in Butare (sinds kort eigenlijk Huye genoemd). Een stad in Rwanda iets voorbij de grens waar een haast verplichte stop gehouden wordt in het ibishotel voor een maaltijd. Buiten het eten, genieten (vooral de dames) van een winkelmoment in een lokaal artisanaal winkeltje. De buit zal vooral op de terugweg aangeschaft worden.
Ongeveer 2 uur na vertrek uit Butare (Huye dus, maar iedereen die ik hier ken spreekt nog altijd van Butare en ook bijna alle wegwijzers duiden Butare aan) komen we aan de ingang van het nationale park. Even informatie inwinnen in het informatiecentrum (daarvoor dienen die dingen uiteraard) en een nieuwe pet kopen voor Luc, omdat de oude thuis vergeten is geweest. Daarna nog een uurtje op weg naar het centrum van het park waar het eigenlijke secretariaat, de grote camping en het vertrekpunt van de meeste wandelingen is. Even informatie inwinnen over wat we de komende dagen allemaal kunnen doen en al een reservatie doen voor de chimpansee-tracking (hier zijn maximaal 8 personen per dag toegelaten, dus reserveren is de boodschap…). Waarna we nog een uurtje moeten rijden om aan het andere uiteinde van het park te komen alwaar we onze guesthouse vinden.
Uiteraard passeren die 2 uren door een nationaal park niet zonder noemenswaardige momenten. Zo hebben de fotografen van dienst (4 van de 8 personen beschouwen zichzelf tot deze categorie) al enkele prachtige landschappen en onze eerste apen op de (elektronische) gevoelige plaat vastgelegd. Het park is inderdaad adembenemend mooi. De bergen zijn met momenten enorm stijl en de bossen zijn echt enorm dichtbegroeid (oerwoud weet je wel…) waardoor je je echt klein voelt als je met je autootje tussen de gigantische groene muren rijdt. Doe daarbij nog enkele mooie watervallen en een prachtige valei met daarin een moeras en de eerste geheugenkaartjes staan al bijna vol.
In de guesthouse was er nog maar plaats voor 6 personen, dus hebben Sarah en ik voor de zekerheid een tent en slaapzakken meegenomen. “Gelukkig” blijkt er even verder nog een soort guesthouse te zijn, maar deze is moeilijk te contacteren. Als we er aankomen en de eigenaar is gebeld duurt het nog meer dan een uur eer deze komt opdagen. Ondertussen houdt een Rwandees van zekere omvang met enkel een handdoek om zich te bedekken ons gezelschap op een soort terras. Gelukkig dat deze man er was, want als de eigenaar arriveert, blijkt dat hij geen Frans of Engels kan, onze halfnaakte goedzak speelt dan maar voor tolk. De kamers zijn niet moeders mooiste en verre van proper, maar tijdens het regenseizoen de nacht in een tent doorbrengen is ook geen aangename oplossing. Dus na het avondmaal en een spelletje in de andere guesthouse bewegen we exact 2 meter in onze kamer, waar we de slaapzakken op de twijfelachtige bedden leggen en zo de nacht doorbrengen. s’ Ochtends in alle vroegte weer uit de slaapzakken, de 2 rechtstreekse meters naar de deur overbruggen en dan de auto weer in naar de andere guesthouse voor het ontbijt en de douche. De eerste nacht overleeft…
Gelukkig hebben we ondertussen vernomen dat er een kamer vrij is in de goede guesthouse en dus hoeven we ons om onze slaapplaats al geen echte zorgen meer te maken. Dan maar op weg naar het centrum van het park alwaar we gaan beginnen aan de Franjeapen-tracking. Na een geleidelijk begin (langs wegen en daarna begaanbare paden) moeten we na een tijd het bos in om de apen te vinden. Met een gids en 2 trackers voorop die met machetes een “weg” banen door het oerwoud, gaan we gestaag verder. Zoals al eerder vermeldt, zijn de bergen hier enorm stijl, neem daar dan nog eens de toegankelijkheid van een oerwoud bij en je kan je al wel voorstellen aan welk fantastisch tempo we vooruit geraken. De filmpjes (ik had de flip mee) zijn bij momenten hilarisch, normaal gezien heb ik bijna internet op het appartement waardoor we ze op de blog kunnen smijten. Voor mij kwam er dan nog bovenop dat iemand van 1m90 met een rugzak iets minder gemakkelijk door een gaatje in een oerwoud wringt dan iemand van 1m60…
Uiteindelijk geraken we wel bij de groep Franjeapen, die met (een zeer uitzonderlijke) 450 in de bomen zitten. Na een klein half uurtje foto’s trekken en filmpjes maken gaan we terug op weg naar het centrum. Vandaar met de auto naar de guesthouse voor een middagmaaltijd alwaar we besluiten onze krachten te sparen voor morgen (om 6 uur vertrekken op het centrum voor de chimpansee-tracking) en geen wandeling meer te doen, maar gewoon met de auto naar Cyangugu gereden, de zusterstad van Bukavu (in RDC, waar Sarah en ik initieel naar toe gingen) die aan het Kivumeer ligt. Het meer zelf is prachtig en het was ook wel leuk om Bukavu eens te zien (uiteraard gaan we niet even een visum voor RDC betalen om gewoon even naar Bukavu te gaan voor enkele uurtjes), maar jammer genoeg was er geen drinkgelegenheid open tijdens de werkuren. Dus na een kort toertje door Cyangugu keerden we weer naar de guesthouse.
Om 6 uur in het centrum klaar staan wil zeggen tegen iets na 4 uit ons bed moeten, maar voor de chimpansees hebben we dat wel over. De dag ervoor hadden ze een wandeling van een half uur tot de chimpansees voorspeld, deze ochtend is het al opgelopen tot meer dan een uur, maar niets is zeker, de dieren hangen immers niet aan een ketting vast… Na weer een rustig beging op begaanbare paadjes, duiken we na iets minder dan een uur weer het bos in. Deze keer zijn we niet onderaan een berg, maar op een kam (bovenaan voor degenen die niets meer van aardrijkskunde kennen) en het bos is er minder dichtbegroeid.
Even verder kwamen we dan bij het nest van de voorbije nacht, de chimpansees waren net een half uurtje vertrokken. De trackers volgden de chimpansees en stonden in contact met onze gids. Dus met zen allen de berg af, de chimpansees achterna… Het initiële bos was dan niet zo dichtbegroeid, echt vlot kon je er nu ook weer niet door bewegen. Neem daarbij een stijging/dalingspercentage van om en bij de 50% (echt waar !), een enorm glibberige ondergrond en dan een groep van 9 personen die er moeten passeren en je kan je al voorstellen dat de val- en glijpartijen elkaar in hoog tempo opvolgden. Na het initiële loofbos kwamen we door een naaldbos (minder dichtbegroeid, maar naalden zijn ook enorm glad) om daarna in een enorm dichtbegroeid loofwoud terecht te komen. Daar kwamen we zeer dicht bij de chimpansees en konden we ze voor het eerst ook horen. De (oer)kreten van onze naaste familie in een oerwoud horen geeft echt wel een speciaal gevoel. Onze moed om verder te gaan was er weer… Ondertussen hadden we er al meer dan 2 uur opzitten, met een gemiddelde van 2 glijpartijen per persoon en waren we al 800 m lager geraakt.
Een uur later kwamen we bij de bodem van het dal waar Jean-Pascal dit wilde vieren door de laatste 3 meter al vallend af te leggen en te eindigen in het bergbeekje. Met een (gelukkig maar) beschadigde scheen tot gevolg, na kort oplapwerk kan hij weer verder. De valei was trouwens onwerkelijk, boomvarens met een enorme omvang en al de andere planten brachten ons recht in een scène van Jurassic park (gelukkig zonder de mensetende dino’s). Aangezien dat chimpansees net iets sneller bewegen door een oerwoud dan mensen en aangezien er in de buurt geen bomen waren die de vruchten dragen die ze zoeken, was de kans om ze nog te zien die dag zeer klein aan het worden. Op zich was de wandeling zeker ook de moeite waard, maar we zaten nu wel ongeveer 1000 m lager dan het centrum zonder begaanbare paadjes in de buurt…
Uiteindelijk zijn we toch nog boven geraakt en hebben we de chimpansees nog enkele keren gehoord, maar niet gezien. De wandeling (meer bergbeklimming) duurde 6,5 uren, maar ze was wel de moeite waard. Iedereen zat op het einde wel door zijn krachten heen (op Patrick, Sarah en mij na, die de getrainde gids het nakijken gaven), maar was uiteindelijk wel zeer enthousiast over onze tocht. We hebben prachtige omgevingen gezien, echt verbonden geweest met de natuur en een ongelooflijke fysieke inspanning kunnen leveren. Het enige minpunt is, uiteraard, dat we uiteindelijk de chimpanseegroep niet hebben kunnen inhalen, maar dat geeft ons dan nog maar eens een reden om naar Gombwe nationaal park te gaan in de toekomst. Dit ‘park van Jane Goodall’ ligt in Tanzania, net ten zuiden van de Burundese grens, dus ook perfect voor een verlengd weekend of als er eens bezoek is…
In de namiddag konden we ons niet veel meer verplaatsen, dus hebben we maar een uitgebreide siësta gehouden. De volgende dag nog wat uitslapen en dan terug de auto in richting Burundi. In Butare zijn we dan nog naar het nationaal museum van Rwanda geweest (jammer genoeg wel met een beetje plaatselijke “vergetelheid” ivm de genocide, waarover ik toch wat meer informatie had willen vinden), dat gemaakt is in samenwerking met het museum van Tervuren. Daarna weer naar het ibishotel voor een maaltijd en een beetje koopwoede in het artisanale winkeltje. Onder de buitgemaakte spullen: maskers (om aan de muur te hangen, niet om op te zetten), fotokaders allerhande, kleine mandjes,…
Daarna moesten we ons een beetje haasten om tegen 17.30 u in Bugarama te zijn om te beginnen aan de afdaling richting Bujumbura, want in Bugarama sluiten ze dus de weg af na 17.30 u. Na wat gevloek op trage camions (steile bergen en stokoude trekkers geven nu eenmaal dat effect) en een stortbui, geraken we er toch nipt op tijd en kunnen we in ons eigen bedje slapen na nog een lekker chinees maal.
Voila, dit was de langste post ooit, proficiat als je er in één keer bent doorgeraakt ! Aan al degenen die het in meerdere keren hebben gelezen: ook proficiat (ah de goeie ouwe tijd met samson :-))
Donderdag een lokale feestdag en vrijdag een dag verlof genomen, dus hebben we 4 dagen tijd om eens de toerist uit te hangen. Want eigenlijk doen we dat toch niet zoveel als de blog laat uitschijnen…
Nyugwe nationaal park ligt in Rwanda, in het zuidwesten van het land, dus vlak tegen de grens met DRC (Congo voor de onwetenden) en Burundi. In Burundi heb je zelfs een stuk van het park dat er doorloopt, waar het Kibira nationaal park noemt. Jammer genoeg heeft het Burundese deel nogal wat last gehad van apenetende rebellen en de aanwezigheid van rebellen in het algemeen, waardoor dit deel van het park nog niet zo de moeite waard is als het Rwandese stuk. Het park heeft uiteraard een prachtig uitzicht, met enkele fantastische wandelroutes, maar de meeste toeristen (veel onnozele Amerikanen, lees vooral verder) komen toch voor de apen die er aanwezig zijn (Zoals daar zijn: chimpansees, bergapen, franjeapen,…).
Donderdagochtend om 8 uur vertrek bij Els en Luc (vroeger vertrekken heeft geen zin, want de invalswegen van de hoofdstad zijn nog steeds afgesloten tussen 17.30 en 8.00 u). De aanwezigen zijn buiten Sarah en ik en de ouders van Sarah, ook nog de Belgische consul (Jean-Pascal) met partner en Patrick (een AT van btc die op het technisch onderwijs werkt) met partner. Na een drietal uren komen we aan de Burundees-Rwandese grens en iets na 12 uur zijn we in Butare (sinds kort eigenlijk Huye genoemd). Een stad in Rwanda iets voorbij de grens waar een haast verplichte stop gehouden wordt in het ibishotel voor een maaltijd. Buiten het eten, genieten (vooral de dames) van een winkelmoment in een lokaal artisanaal winkeltje. De buit zal vooral op de terugweg aangeschaft worden.
Ongeveer 2 uur na vertrek uit Butare (Huye dus, maar iedereen die ik hier ken spreekt nog altijd van Butare en ook bijna alle wegwijzers duiden Butare aan) komen we aan de ingang van het nationale park. Even informatie inwinnen in het informatiecentrum (daarvoor dienen die dingen uiteraard) en een nieuwe pet kopen voor Luc, omdat de oude thuis vergeten is geweest. Daarna nog een uurtje op weg naar het centrum van het park waar het eigenlijke secretariaat, de grote camping en het vertrekpunt van de meeste wandelingen is. Even informatie inwinnen over wat we de komende dagen allemaal kunnen doen en al een reservatie doen voor de chimpansee-tracking (hier zijn maximaal 8 personen per dag toegelaten, dus reserveren is de boodschap…). Waarna we nog een uurtje moeten rijden om aan het andere uiteinde van het park te komen alwaar we onze guesthouse vinden.
Uiteraard passeren die 2 uren door een nationaal park niet zonder noemenswaardige momenten. Zo hebben de fotografen van dienst (4 van de 8 personen beschouwen zichzelf tot deze categorie) al enkele prachtige landschappen en onze eerste apen op de (elektronische) gevoelige plaat vastgelegd. Het park is inderdaad adembenemend mooi. De bergen zijn met momenten enorm stijl en de bossen zijn echt enorm dichtbegroeid (oerwoud weet je wel…) waardoor je je echt klein voelt als je met je autootje tussen de gigantische groene muren rijdt. Doe daarbij nog enkele mooie watervallen en een prachtige valei met daarin een moeras en de eerste geheugenkaartjes staan al bijna vol.
In de guesthouse was er nog maar plaats voor 6 personen, dus hebben Sarah en ik voor de zekerheid een tent en slaapzakken meegenomen. “Gelukkig” blijkt er even verder nog een soort guesthouse te zijn, maar deze is moeilijk te contacteren. Als we er aankomen en de eigenaar is gebeld duurt het nog meer dan een uur eer deze komt opdagen. Ondertussen houdt een Rwandees van zekere omvang met enkel een handdoek om zich te bedekken ons gezelschap op een soort terras. Gelukkig dat deze man er was, want als de eigenaar arriveert, blijkt dat hij geen Frans of Engels kan, onze halfnaakte goedzak speelt dan maar voor tolk. De kamers zijn niet moeders mooiste en verre van proper, maar tijdens het regenseizoen de nacht in een tent doorbrengen is ook geen aangename oplossing. Dus na het avondmaal en een spelletje in de andere guesthouse bewegen we exact 2 meter in onze kamer, waar we de slaapzakken op de twijfelachtige bedden leggen en zo de nacht doorbrengen. s’ Ochtends in alle vroegte weer uit de slaapzakken, de 2 rechtstreekse meters naar de deur overbruggen en dan de auto weer in naar de andere guesthouse voor het ontbijt en de douche. De eerste nacht overleeft…
Gelukkig hebben we ondertussen vernomen dat er een kamer vrij is in de goede guesthouse en dus hoeven we ons om onze slaapplaats al geen echte zorgen meer te maken. Dan maar op weg naar het centrum van het park alwaar we gaan beginnen aan de Franjeapen-tracking. Na een geleidelijk begin (langs wegen en daarna begaanbare paden) moeten we na een tijd het bos in om de apen te vinden. Met een gids en 2 trackers voorop die met machetes een “weg” banen door het oerwoud, gaan we gestaag verder. Zoals al eerder vermeldt, zijn de bergen hier enorm stijl, neem daar dan nog eens de toegankelijkheid van een oerwoud bij en je kan je al wel voorstellen aan welk fantastisch tempo we vooruit geraken. De filmpjes (ik had de flip mee) zijn bij momenten hilarisch, normaal gezien heb ik bijna internet op het appartement waardoor we ze op de blog kunnen smijten. Voor mij kwam er dan nog bovenop dat iemand van 1m90 met een rugzak iets minder gemakkelijk door een gaatje in een oerwoud wringt dan iemand van 1m60…
Uiteindelijk geraken we wel bij de groep Franjeapen, die met (een zeer uitzonderlijke) 450 in de bomen zitten. Na een klein half uurtje foto’s trekken en filmpjes maken gaan we terug op weg naar het centrum. Vandaar met de auto naar de guesthouse voor een middagmaaltijd alwaar we besluiten onze krachten te sparen voor morgen (om 6 uur vertrekken op het centrum voor de chimpansee-tracking) en geen wandeling meer te doen, maar gewoon met de auto naar Cyangugu gereden, de zusterstad van Bukavu (in RDC, waar Sarah en ik initieel naar toe gingen) die aan het Kivumeer ligt. Het meer zelf is prachtig en het was ook wel leuk om Bukavu eens te zien (uiteraard gaan we niet even een visum voor RDC betalen om gewoon even naar Bukavu te gaan voor enkele uurtjes), maar jammer genoeg was er geen drinkgelegenheid open tijdens de werkuren. Dus na een kort toertje door Cyangugu keerden we weer naar de guesthouse.
Om 6 uur in het centrum klaar staan wil zeggen tegen iets na 4 uit ons bed moeten, maar voor de chimpansees hebben we dat wel over. De dag ervoor hadden ze een wandeling van een half uur tot de chimpansees voorspeld, deze ochtend is het al opgelopen tot meer dan een uur, maar niets is zeker, de dieren hangen immers niet aan een ketting vast… Na weer een rustig beging op begaanbare paadjes, duiken we na iets minder dan een uur weer het bos in. Deze keer zijn we niet onderaan een berg, maar op een kam (bovenaan voor degenen die niets meer van aardrijkskunde kennen) en het bos is er minder dichtbegroeid.
Even verder kwamen we dan bij het nest van de voorbije nacht, de chimpansees waren net een half uurtje vertrokken. De trackers volgden de chimpansees en stonden in contact met onze gids. Dus met zen allen de berg af, de chimpansees achterna… Het initiële bos was dan niet zo dichtbegroeid, echt vlot kon je er nu ook weer niet door bewegen. Neem daarbij een stijging/dalingspercentage van om en bij de 50% (echt waar !), een enorm glibberige ondergrond en dan een groep van 9 personen die er moeten passeren en je kan je al voorstellen dat de val- en glijpartijen elkaar in hoog tempo opvolgden. Na het initiële loofbos kwamen we door een naaldbos (minder dichtbegroeid, maar naalden zijn ook enorm glad) om daarna in een enorm dichtbegroeid loofwoud terecht te komen. Daar kwamen we zeer dicht bij de chimpansees en konden we ze voor het eerst ook horen. De (oer)kreten van onze naaste familie in een oerwoud horen geeft echt wel een speciaal gevoel. Onze moed om verder te gaan was er weer… Ondertussen hadden we er al meer dan 2 uur opzitten, met een gemiddelde van 2 glijpartijen per persoon en waren we al 800 m lager geraakt.
Een uur later kwamen we bij de bodem van het dal waar Jean-Pascal dit wilde vieren door de laatste 3 meter al vallend af te leggen en te eindigen in het bergbeekje. Met een (gelukkig maar) beschadigde scheen tot gevolg, na kort oplapwerk kan hij weer verder. De valei was trouwens onwerkelijk, boomvarens met een enorme omvang en al de andere planten brachten ons recht in een scène van Jurassic park (gelukkig zonder de mensetende dino’s). Aangezien dat chimpansees net iets sneller bewegen door een oerwoud dan mensen en aangezien er in de buurt geen bomen waren die de vruchten dragen die ze zoeken, was de kans om ze nog te zien die dag zeer klein aan het worden. Op zich was de wandeling zeker ook de moeite waard, maar we zaten nu wel ongeveer 1000 m lager dan het centrum zonder begaanbare paadjes in de buurt…
Uiteindelijk zijn we toch nog boven geraakt en hebben we de chimpansees nog enkele keren gehoord, maar niet gezien. De wandeling (meer bergbeklimming) duurde 6,5 uren, maar ze was wel de moeite waard. Iedereen zat op het einde wel door zijn krachten heen (op Patrick, Sarah en mij na, die de getrainde gids het nakijken gaven), maar was uiteindelijk wel zeer enthousiast over onze tocht. We hebben prachtige omgevingen gezien, echt verbonden geweest met de natuur en een ongelooflijke fysieke inspanning kunnen leveren. Het enige minpunt is, uiteraard, dat we uiteindelijk de chimpanseegroep niet hebben kunnen inhalen, maar dat geeft ons dan nog maar eens een reden om naar Gombwe nationaal park te gaan in de toekomst. Dit ‘park van Jane Goodall’ ligt in Tanzania, net ten zuiden van de Burundese grens, dus ook perfect voor een verlengd weekend of als er eens bezoek is…
In de namiddag konden we ons niet veel meer verplaatsen, dus hebben we maar een uitgebreide siësta gehouden. De volgende dag nog wat uitslapen en dan terug de auto in richting Burundi. In Butare zijn we dan nog naar het nationaal museum van Rwanda geweest (jammer genoeg wel met een beetje plaatselijke “vergetelheid” ivm de genocide, waarover ik toch wat meer informatie had willen vinden), dat gemaakt is in samenwerking met het museum van Tervuren. Daarna weer naar het ibishotel voor een maaltijd en een beetje koopwoede in het artisanale winkeltje. Onder de buitgemaakte spullen: maskers (om aan de muur te hangen, niet om op te zetten), fotokaders allerhande, kleine mandjes,…
Daarna moesten we ons een beetje haasten om tegen 17.30 u in Bugarama te zijn om te beginnen aan de afdaling richting Bujumbura, want in Bugarama sluiten ze dus de weg af na 17.30 u. Na wat gevloek op trage camions (steile bergen en stokoude trekkers geven nu eenmaal dat effect) en een stortbui, geraken we er toch nipt op tijd en kunnen we in ons eigen bedje slapen na nog een lekker chinees maal.
Voila, dit was de langste post ooit, proficiat als je er in één keer bent doorgeraakt ! Aan al degenen die het in meerdere keren hebben gelezen: ook proficiat (ah de goeie ouwe tijd met samson :-))
2 weken geleden (28 januari - 3 februari)… Tijd is een relatief begrip.
Op voorhand had men ons voldoende gewaarschuwd dat we geduld moesten hebben in Afrika, en dan zeker in Burundi. Dus toen de mensen van de meubelmakerij belden om te zeggen dat het bed en de tafel (ze gingen geen 2 tafels, maar een mooi hoekmeubel maken voor in mijn keuken) niet vrijdag, maar dinsdag af gingen zijn, was dit op zich geen grote verbazing.
Toen we echter op dinsdag aankwamen om de tafel en bed op te halen, stonden ze wel alle twee te wachten, maar had het hoekmeubel een foute hoek. De bedoeling was dat het de vorm had van een L, maar het was het spiegelbeeld ervan. Na veel uitleg, het erbij halen van het plannetje dat ze van ons gekregen hebben en uitleg van ons over hoe ze de tafel het beste aanpasten, gingen er toch enkele lichtjes branden en konden we al vertrekken met het bed. Het hoekmeubel was iets voor maandag erop.
Nu ja, op zich was dit geen onoverkomelijk probleem aangezien 5 februari hier een verlofdag is (jour de la unité als ik mij niet vergis), waardoor we een verlengd weekend gingen nemen om een nationaal park in Rwanda te bezoeken. Daardoor staken we het bed ook nog niet ineen zodat de vernisgeur een beetje kon vervliegen tijdens dat verlengde weekend.
Ondertussen is ook mijn tweede werkmaand begonnen en meteen ook de eerste werkdagen van Jérôme, onze huishoudhulp. Alvorens mensen ons verdenken van neokolonialisme, geef ik hier even wat meer uitleg over. Als je als blanke in een Afrikaans land geen huishoudhulp e.d. aanwerft word je eigenlijk scheef bekeken. We hebben daar tijdens de opleiding van btc ook ellenlange discussies over gehad, maar het hoort nu eenmaal zo…
Om te beginnen stel je al iemand te werk, daarbovenop verdienen de huishouders ook veel meer dan een andere lokale arbeider. Door deze goede tewerkstelling kunnen de mensen af en toe iets sparen waardoor ze (ook met de hulp van hun werkgever) hun kinderen langer naar school kunnen sturen. Op deze manier krijgt er eigenlijk een hele familie een enorme boost door de tewerkstelling van één lid als huishoudhulp. In het geval van Sarah en mij is Jérôme trouwens een resultaat van de mogelijkheid tot opleiding die er anders niet was. De ouders van Sarah hebben mee geholpen aan de opleiding van de kinderen van hun kok en ook zijn jongere broer (Jérôme). Hierdoor spreekt Jérôme vrij goed Frans en heeft hij een diploma van bouwopzichter. Voorlopig doet hij niets met dat diploma omdat een opzichter nog altijd maar de helft verdient van wat Jérôme als tuinman en huishoudhulp verdient.
Uiteraard hebben wij ook voordelen bij deze regeling, zoiets zal ik nooit ontkennen, maar wij betalen meer dan het gemiddelde en dat terwijl we maar AJ’tjes zijn die zelf maar een derde van een AT verdienen. Nu ja, we doen dit wel met plezier, want door de warmte, de hoeveelheid stof en de aanwezigheid van minder aangename insecten moet er meer dan normaal gekuist worden. Sinds Jérôme dit alles voor ons doet hebben we plots veel meer tijd voor sociale en professionele aangelegenheden. (Ook is het huis nu wel wat properder.) Tot slot vallen we nu ook Sarah haar mama wat minder lastig met onze inkopen. Jérôme gaat ook voor ons naar de bakker en de groentenwinkel aangezien deze niet open zijn buiten de werkuren (uitgezonderd zaterdag dan, maar groenten en fruit houden niet echt zo lang).
Zodoende loopt er nu elke maandag, dinsdag en donderdag iemand extra door het appartement, iemand die we zeer graag zien komen. Voor degenen die dit rare dagen vinden: binnen enkele weken wordt dit maandag, woensdag, vrijdag; maar voorlopig is Jérôme elke vrijdag bezet door verloofdencursus (hier duurt dit nog enkele maanden, ipv dagen of gewoon niet zoals bij Sarah en mij).
Toen we echter op dinsdag aankwamen om de tafel en bed op te halen, stonden ze wel alle twee te wachten, maar had het hoekmeubel een foute hoek. De bedoeling was dat het de vorm had van een L, maar het was het spiegelbeeld ervan. Na veel uitleg, het erbij halen van het plannetje dat ze van ons gekregen hebben en uitleg van ons over hoe ze de tafel het beste aanpasten, gingen er toch enkele lichtjes branden en konden we al vertrekken met het bed. Het hoekmeubel was iets voor maandag erop.
Nu ja, op zich was dit geen onoverkomelijk probleem aangezien 5 februari hier een verlofdag is (jour de la unité als ik mij niet vergis), waardoor we een verlengd weekend gingen nemen om een nationaal park in Rwanda te bezoeken. Daardoor staken we het bed ook nog niet ineen zodat de vernisgeur een beetje kon vervliegen tijdens dat verlengde weekend.
Ondertussen is ook mijn tweede werkmaand begonnen en meteen ook de eerste werkdagen van Jérôme, onze huishoudhulp. Alvorens mensen ons verdenken van neokolonialisme, geef ik hier even wat meer uitleg over. Als je als blanke in een Afrikaans land geen huishoudhulp e.d. aanwerft word je eigenlijk scheef bekeken. We hebben daar tijdens de opleiding van btc ook ellenlange discussies over gehad, maar het hoort nu eenmaal zo…
Om te beginnen stel je al iemand te werk, daarbovenop verdienen de huishouders ook veel meer dan een andere lokale arbeider. Door deze goede tewerkstelling kunnen de mensen af en toe iets sparen waardoor ze (ook met de hulp van hun werkgever) hun kinderen langer naar school kunnen sturen. Op deze manier krijgt er eigenlijk een hele familie een enorme boost door de tewerkstelling van één lid als huishoudhulp. In het geval van Sarah en mij is Jérôme trouwens een resultaat van de mogelijkheid tot opleiding die er anders niet was. De ouders van Sarah hebben mee geholpen aan de opleiding van de kinderen van hun kok en ook zijn jongere broer (Jérôme). Hierdoor spreekt Jérôme vrij goed Frans en heeft hij een diploma van bouwopzichter. Voorlopig doet hij niets met dat diploma omdat een opzichter nog altijd maar de helft verdient van wat Jérôme als tuinman en huishoudhulp verdient.
Uiteraard hebben wij ook voordelen bij deze regeling, zoiets zal ik nooit ontkennen, maar wij betalen meer dan het gemiddelde en dat terwijl we maar AJ’tjes zijn die zelf maar een derde van een AT verdienen. Nu ja, we doen dit wel met plezier, want door de warmte, de hoeveelheid stof en de aanwezigheid van minder aangename insecten moet er meer dan normaal gekuist worden. Sinds Jérôme dit alles voor ons doet hebben we plots veel meer tijd voor sociale en professionele aangelegenheden. (Ook is het huis nu wel wat properder.) Tot slot vallen we nu ook Sarah haar mama wat minder lastig met onze inkopen. Jérôme gaat ook voor ons naar de bakker en de groentenwinkel aangezien deze niet open zijn buiten de werkuren (uitgezonderd zaterdag dan, maar groenten en fruit houden niet echt zo lang).
Zodoende loopt er nu elke maandag, dinsdag en donderdag iemand extra door het appartement, iemand die we zeer graag zien komen. Voor degenen die dit rare dagen vinden: binnen enkele weken wordt dit maandag, woensdag, vrijdag; maar voorlopig is Jérôme elke vrijdag bezet door verloofdencursus (hier duurt dit nog enkele maanden, ipv dagen of gewoon niet zoals bij Sarah en mij).
3 weken geleden (23 – 27 januari)… Bazungu zijn rare mensen
Bazungu is het meervoud van muzungu of umuzungu, wat niet meer betekent dan blanke. En voor de mensen hier blijven het haast echt buitenaardse wezens. Aangekeken worden moet je hier wel wat gewoon worden. Uiteindelijk valt dat aankijken nogal mee, tenzij je dus een rare muzungu bent zoals, yours truly.
Zo hadden we afgesproken om te gaan eten in de Oasis (goed pizzarestaurant) aan de andere kant van de stad. Aangezien de meisjes (Sarah, Jessica, Aline, Alice,…) in een “echt” project zitten hebben ze een projectauto met chauffeur die hen van het werk naar huis brengt. Ik heb dat niet, mijn “project” is geen echt project, de experts worden betaald door btc en dat is zowat alles. Dus Sarah werd naar huis gebracht en omdat ik het nogal onnozel vond om eerst naar de appartementen te rijden met een taxi om vandaar met een andere taxi naar het restaurant te gaan, heb ik besloten om alvast te voet naar het restaurant te wandelen.
Op zich is de afstand niet onoverkomelijk (de binnenstad van Bujumbura is vergelijkbaar met die van Mechelen), alhoewel dat het wel een inspanning vergt met de temperaturen hier, de lange broek die ik “verplicht” aanheb op het werk en de rugzak vol papieren en laptop op de rug. Maar voor de lokale mensen is een muzungu die te voet door het stad wandelt zeldzamer als een geit op het bagagerek van een fiets. Dus ben ik ongeveer een kleine duizend Burundezen gepasseerd (de stad is dan wel klein, maar wel stampensvol met mensen die op straat rondhangen) die allemaal om ter hardst aan het staren waren. Ook vroeg zowat elke taximan ostentatief of ik geen rit nodig had en begrepen ze het niet als ik gewoon nee zei in plaats van af te bieden op de prijs.
Uiteindelijk ben ik er zonder problemen (uiteraard) bij het restaurant gearriveerd alwaar ik moest constateren dat een restaurant hier niet gemakkelijk om 18 u al open is. Aan de overkant was er wel al eentje open en dus hebben we tijdig kunnen eten alvorens we de eerste keer hier gingen tennissen.
Sarah voelde zich te goed om met mij (en 3 andere “beginners”) te spelen en ging tegen Alice een enkelspel doen. Ondertussen dachten Aline (ook al iets ervarener) en ik dat we de andere twee eens tennisles gingen geven. Tot 3-0 te dit ook aardig, maar uiteindelijk kregen we toch 6-4 op onze kl@§*%. Aangezien ik niet tegen mijn verlies kon, drong ik aan op nog een set (Sarah was toch nog niet klaar), die we dan, gelukkig voor mijn ego, met een droge 6-0 wonnen.
Al bij al was ik niet echt kapot van de eerste grote sportinspanning in dit klimaat en deze hoogte (het is hier immers 800m +) dat belooft...
Zo hadden we afgesproken om te gaan eten in de Oasis (goed pizzarestaurant) aan de andere kant van de stad. Aangezien de meisjes (Sarah, Jessica, Aline, Alice,…) in een “echt” project zitten hebben ze een projectauto met chauffeur die hen van het werk naar huis brengt. Ik heb dat niet, mijn “project” is geen echt project, de experts worden betaald door btc en dat is zowat alles. Dus Sarah werd naar huis gebracht en omdat ik het nogal onnozel vond om eerst naar de appartementen te rijden met een taxi om vandaar met een andere taxi naar het restaurant te gaan, heb ik besloten om alvast te voet naar het restaurant te wandelen.
Op zich is de afstand niet onoverkomelijk (de binnenstad van Bujumbura is vergelijkbaar met die van Mechelen), alhoewel dat het wel een inspanning vergt met de temperaturen hier, de lange broek die ik “verplicht” aanheb op het werk en de rugzak vol papieren en laptop op de rug. Maar voor de lokale mensen is een muzungu die te voet door het stad wandelt zeldzamer als een geit op het bagagerek van een fiets. Dus ben ik ongeveer een kleine duizend Burundezen gepasseerd (de stad is dan wel klein, maar wel stampensvol met mensen die op straat rondhangen) die allemaal om ter hardst aan het staren waren. Ook vroeg zowat elke taximan ostentatief of ik geen rit nodig had en begrepen ze het niet als ik gewoon nee zei in plaats van af te bieden op de prijs.
Uiteindelijk ben ik er zonder problemen (uiteraard) bij het restaurant gearriveerd alwaar ik moest constateren dat een restaurant hier niet gemakkelijk om 18 u al open is. Aan de overkant was er wel al eentje open en dus hebben we tijdig kunnen eten alvorens we de eerste keer hier gingen tennissen.
Sarah voelde zich te goed om met mij (en 3 andere “beginners”) te spelen en ging tegen Alice een enkelspel doen. Ondertussen dachten Aline (ook al iets ervarener) en ik dat we de andere twee eens tennisles gingen geven. Tot 3-0 te dit ook aardig, maar uiteindelijk kregen we toch 6-4 op onze kl@§*%. Aangezien ik niet tegen mijn verlies kon, drong ik aan op nog een set (Sarah was toch nog niet klaar), die we dan, gelukkig voor mijn ego, met een droge 6-0 wonnen.
Al bij al was ik niet echt kapot van de eerste grote sportinspanning in dit klimaat en deze hoogte (het is hier immers 800m +) dat belooft...
donderdag 22 januari 2009
Pingelen, pingelen, pingelen...
"L'argent fait tourner le monde" oftewel "Geld doet de wereld draaien". Geld kan zelfs nog iets straffers, Burundezen snel laten werken... Nu ben ik uiteraard aan het veralgemenen en aant overdrijven, maar sommige dingen duren hier echt wel lang.
Zo heb ik deze middag 2 tafels gaan bestellen, deze gaan samen een lege hoek in mijn keuken opvullen om er de oven, kookplaten, waterfilter, etc. op te zetten. Bij dezelfde mensen is mijn voldoende grote bed al in bestelling dat volgende vrijdag klaar zal zijn. Nu werd er voor de twee tafels gerekend op de maandag daarna om klaar te zijn. Gelukkig had ik Els bij, want zij weet dat als je geld levert, je serieus mag eisen stellen. En zodoende na veel gezever en gelach (zeer normaal bij onderhandelingen) gaan ze toch mijn tafels tegen volgende vrijdag klaar hebben. Dat is nog net op tijd voor het vertrek van Sarah. Zo zal ze mijn appartement (en dus ook mij) hopelijk nog wat harder missen... Wat men al niet moet doen voor de liefde ;-)
Buiten onderhandelen over tijd moet er hier natuurlijk altijd onderhandeld worden over de prijs. Je kan hier werkelijk op bijna alles afpingelen, en als blanke weet je dat je overal moet proberen af te pingelen tot de helft van de prijs, want als ze een "Musungu" (blanke) zien, verdubbelen hun prijzen. Persoonlijk ben ik daar geen held in, ik ben eigenlijk maar ne "platte" in omgang met vreemden. Maar Sarah heeft duidelijk de genen van haar mama wat betreft geld zaken. Beiden kunnen zonder gene afpingelen tot het bot. En dat is een goede zaak, want het is echt wel de bedoeling dat je afbiedt op zowat alles, dus als ik inkopen moet doen, probeer ik altijd een van mijn vrouwelijke waakhonden bij te hebben.
Sommige zaken worden wel niet verhandeld met 'variërende' prijzen... Zo kan je in de lokale "supermarkten" niet afpingelen, want daar plakken stikkers op de producten. En in de grote artisanale centra die gesteund worden door een project (zoals Musaga, waar we allerlei stoffen, doeken etc. halen en Kamenge waar we de houten meubels laten maken). Maar al de rest is zeer bespreekbaar, vooral als je onderhandelingen start met overdreven vriendelijkheden en vragen over het dagelijkse leven. Ook zorgen dat er gelachen wordt doet enkele procenten van de prijs... De theorie ken ik, nu moet ik hem enkel nog in mijn eentje leren toepassen.
Zo heb ik deze middag 2 tafels gaan bestellen, deze gaan samen een lege hoek in mijn keuken opvullen om er de oven, kookplaten, waterfilter, etc. op te zetten. Bij dezelfde mensen is mijn voldoende grote bed al in bestelling dat volgende vrijdag klaar zal zijn. Nu werd er voor de twee tafels gerekend op de maandag daarna om klaar te zijn. Gelukkig had ik Els bij, want zij weet dat als je geld levert, je serieus mag eisen stellen. En zodoende na veel gezever en gelach (zeer normaal bij onderhandelingen) gaan ze toch mijn tafels tegen volgende vrijdag klaar hebben. Dat is nog net op tijd voor het vertrek van Sarah. Zo zal ze mijn appartement (en dus ook mij) hopelijk nog wat harder missen... Wat men al niet moet doen voor de liefde ;-)
Buiten onderhandelen over tijd moet er hier natuurlijk altijd onderhandeld worden over de prijs. Je kan hier werkelijk op bijna alles afpingelen, en als blanke weet je dat je overal moet proberen af te pingelen tot de helft van de prijs, want als ze een "Musungu" (blanke) zien, verdubbelen hun prijzen. Persoonlijk ben ik daar geen held in, ik ben eigenlijk maar ne "platte" in omgang met vreemden. Maar Sarah heeft duidelijk de genen van haar mama wat betreft geld zaken. Beiden kunnen zonder gene afpingelen tot het bot. En dat is een goede zaak, want het is echt wel de bedoeling dat je afbiedt op zowat alles, dus als ik inkopen moet doen, probeer ik altijd een van mijn vrouwelijke waakhonden bij te hebben.
Sommige zaken worden wel niet verhandeld met 'variërende' prijzen... Zo kan je in de lokale "supermarkten" niet afpingelen, want daar plakken stikkers op de producten. En in de grote artisanale centra die gesteund worden door een project (zoals Musaga, waar we allerlei stoffen, doeken etc. halen en Kamenge waar we de houten meubels laten maken). Maar al de rest is zeer bespreekbaar, vooral als je onderhandelingen start met overdreven vriendelijkheden en vragen over het dagelijkse leven. Ook zorgen dat er gelachen wordt doet enkele procenten van de prijs... De theorie ken ik, nu moet ik hem enkel nog in mijn eentje leren toepassen.
dinsdag 20 januari 2009
Verhuizen... en de eerste keer
Ja hoor, we zijn nog niet goed en wel verhuisd uit ons Belgenlandje of de volgende verhuis is al weer een feit. Vanavond zullen we de eerste keer in mijn appartement slapen (vandaar de titel voor het geval je iets anders verwachtte). Alle dozen zijn al verhuisd van bij Luc en Els tot in 'appartements du lac bloc 3 appartement 2'.
Voorlopig heeft het appartement nog een lege en verwaarloosde indruk, maar daar hoop ik snel verandering in te brengen. De matrassen worden nu ongeveer in het appartement gelegd en daar zullen we dan deze avond, op de grond, op slapen. Het bed, waar ik wel in zal passen, is binnen 1,5 weken klaar. De kussens van onze zetels zijn ook allemaal gesneden en we hebben een stof om er rond te doen gevonden. Deze gaan dus hopelijk volgende week ook klaar zijn zodat er al wat meer kleur zal zijn. Ook het model van de gordijnen is bedacht en zullen ook hopelijk ergens volgende week komen te hangen zodat onze living van een kale, afstandse plek, naar een gezellige zitplaats zal omgetoverd worden. Ook nog een blogprojectje voor de nabije toekomst is een voor en na fotoshoot van het appartement.
Ondertussen hebben jullie al lang jullie geloof verloren in de beloofde blogposts en foto’s, maar deze gaan er zeker nog komen. Sarah heeft het momenteel zeer druk met missies naar het binnenland en het vele werk dat er tijdens en na de uren bij komt kijken. Daarbovenop komt nog eens de verhuis en dus heeft ze amper tijd voor iets anders, zoals bijvoorbeeld onze blog. Vandaar dat beloofde foto’s (Sarah haar ding) en posts over haar trips naar het binnenland nog even op zich laten wachten.
Maar yours truly probeert toch zoveel mogelijk op het internet te zwieren. Desondanks het nog steeds verschrikkelijke internet op het werk en de weinige tijd ’s avonds door de verhuis e.d. Ook internet in het appartement is nog niet voor morgen gezien u-com (de mobiele telefoniemaatschappij, waar we normaal mobiel internet gaan aanvragen) een speciale actie heeft gelanceerd. Koppelverkoop, u allen wel bekend, maar hier nog steeds legaal en een heel nieuw concept; dus toen u-com aankondigde een gratis gsm bij een abonnement te geven, stond plots half Bujumbura voor de deur. Aangezien er maar 1 winkel van u-com is en half Bujumbura veel volk is, staan er dus dagelijks enkele honderden mensen buiten aan te schuiven. 6 uren aanschuiven in de bakkende zon is niet iets wat ik over heb voor internettoegang… Dus voorlopig komt dat er nog niet van, maar misschien kan ik binnenkort een chauffeur of Jérôme (onze kok/huishouder vanaf volgende week) langs u-com sturen. Of vind ik of Els plots u-com met weinig wachttijd en springen we binnen voor een internetbakje.
Ik hou jullie op de hoogte,
Jelle
Voorlopig heeft het appartement nog een lege en verwaarloosde indruk, maar daar hoop ik snel verandering in te brengen. De matrassen worden nu ongeveer in het appartement gelegd en daar zullen we dan deze avond, op de grond, op slapen. Het bed, waar ik wel in zal passen, is binnen 1,5 weken klaar. De kussens van onze zetels zijn ook allemaal gesneden en we hebben een stof om er rond te doen gevonden. Deze gaan dus hopelijk volgende week ook klaar zijn zodat er al wat meer kleur zal zijn. Ook het model van de gordijnen is bedacht en zullen ook hopelijk ergens volgende week komen te hangen zodat onze living van een kale, afstandse plek, naar een gezellige zitplaats zal omgetoverd worden. Ook nog een blogprojectje voor de nabije toekomst is een voor en na fotoshoot van het appartement.
Ondertussen hebben jullie al lang jullie geloof verloren in de beloofde blogposts en foto’s, maar deze gaan er zeker nog komen. Sarah heeft het momenteel zeer druk met missies naar het binnenland en het vele werk dat er tijdens en na de uren bij komt kijken. Daarbovenop komt nog eens de verhuis en dus heeft ze amper tijd voor iets anders, zoals bijvoorbeeld onze blog. Vandaar dat beloofde foto’s (Sarah haar ding) en posts over haar trips naar het binnenland nog even op zich laten wachten.
Maar yours truly probeert toch zoveel mogelijk op het internet te zwieren. Desondanks het nog steeds verschrikkelijke internet op het werk en de weinige tijd ’s avonds door de verhuis e.d. Ook internet in het appartement is nog niet voor morgen gezien u-com (de mobiele telefoniemaatschappij, waar we normaal mobiel internet gaan aanvragen) een speciale actie heeft gelanceerd. Koppelverkoop, u allen wel bekend, maar hier nog steeds legaal en een heel nieuw concept; dus toen u-com aankondigde een gratis gsm bij een abonnement te geven, stond plots half Bujumbura voor de deur. Aangezien er maar 1 winkel van u-com is en half Bujumbura veel volk is, staan er dus dagelijks enkele honderden mensen buiten aan te schuiven. 6 uren aanschuiven in de bakkende zon is niet iets wat ik over heb voor internettoegang… Dus voorlopig komt dat er nog niet van, maar misschien kan ik binnenkort een chauffeur of Jérôme (onze kok/huishouder vanaf volgende week) langs u-com sturen. Of vind ik of Els plots u-com met weinig wachttijd en springen we binnen voor een internetbakje.
Ik hou jullie op de hoogte,
Jelle
vrijdag 16 januari 2009
Malaise électronique...
De vorige post dateert al van een week geleden...
Stout, stout, stoute Sarah en Jelle...
Maar we hebben een excuus (zoals altijd bij ons ;-)), namelijk mankementen aan het internet.
In het weekend hadden we het heel druk met het ontvangen van de nieuwe AJ’s. We hebben ze het stad wat laten zien, een spelletje gespeeld en samen gaan eten. Op zondag zijn we dan gaan wandelen in een prachtig plaatsje iets meer naar het zuiden. Hierover volgt snel nog een postje, hoop ik… Dus in het weekend hadden we weinig tijd, maar we waren van plan om in de week er uitgebreid over te posten.
Maandag was weer zeer druk :briefing van de nieuwe AJ’s, waar ik uiteindelijk ook nog deel van uit maak ; eerste werkdag met mijn coach, die samen met de nieuwe AJ’s is aangekomen,… Dan maar dinsdag wat bloggen zeker. Sarah was die dag vertrokken naar het binnenland op een driedaagse missie (ook hier verwacht ik nog wel een postje van). Maar ik was op het werk en ging eens goed bloggen…
Jammer genoeg was het internet zooooo ontzettend traag op het werk dat hiervan geen sprake kon zijn. Zelfs mails ontvangen ging niet (de server had altijd een time-out omdat ik te lang aan het downloaden was aan één berichtje). Er stond dan ook wel een gigantische mail te wachten van Kathlien met 2 foto’s in, maar toch, het lag niet aan de mail, het internet was gewoon een beetje naar de knoppen. Buiten zo traag zijn dat er niets mee aan te vangen was, viel het ook nog eens regelmatig uit. Dit ging zo verder op woensdag en donderdag (dat heeft mam ook kunnen ondervinden tijdens ons skype-gesprek op donderdag).
Bon, dan maar thuis bij Els en Luc bloggen zeker… Nee, ook al niet, bij hun lag het internet plat door één of andere fout met een dubbel IP-adres. Blijkbaar zat er nog iemand in Bujumbura die hun IP “gepikt” had… Dus ook daar geen internet. Gisterenavond is er iemand het komen nakijken en “oplossen”, maar blijkbaar lukte het toch nog niet helemaal, hopelijk raakt ook dit probleem binnenkort opgelost.
Nu ja, sinds woensdag heb ik de sleutels van mijn appartement du lac en maken we ons klaar om er in te trekken. Els en Gilbert (de kok) zijn gisteren en vandaag aan het werk om het wat proper te krijgen, en dit was nodig, want het leek of de vorige bewoner in geen jaren had gekuist. Ook heeft hij niet het kleinste ding achtergelaten, enkel de geraamtes van de meubelen (zoals het in de inboedel stond). Zelfs de schuifringetjes (of hoe noem je die dingen waar je de haken van de gordijnen in vast hangt) heeft hij uit de rails weggenomen… Soit, geen probleem allemaal en allemaal volgens het contract, en zo kan ik helemaal mijn eigen touch geven aan het appartement. Nu hierover volgt ook nog een post (ja ik weet het, dat zijn al veel beloofde posts, maar we gaan er werk van maken), maar vanaf ik ben geïnstalleerd, koop ik ook een internetverbinding, en vanaf dan zal alles beter zijn ;-)
Groeten,
Jelle
Abonneren op:
Posts (Atom)